Στιφάδο

Ο Κώστας είχε φτάσει πια 28. Μετά βίας είχε τελειώσει ένα «παλιοΤΕΙ» στην Πάτρα (πατρινός κι ο ίδιος) και αφού είδε ότι δεν ήταν τόσο εύκολο να βρει δουλειά με ένα τόσο αστείο πτυχίο (το οποίο δεν το αναφέρω για να μη θιχτεί κανείς) αποφάσισε να βρει δουλειά ως μπάρμαν. Ουσιαστικά όχι μπάρμαν μιας και αυτός ο χαρακτηρισμός για τα μαγαζιά της Πάτρας είναι υπερβολικός όπως και το να πεις «dj» αντί «τύπος που βάζει (κυρίως αντιγραμμένα) cd». Αποφάσισε λοιπόν να γίνει ένας ακόμη τύπος από αυτούς που βάζουν ποτά στον κόσμο. Ωραίο παιδί ο Κωστάκης ότι είχε βγει κι από μια βασανιστική, αν μη τι άλλο, σχέση επτά ετών σκέφτηκε : «γιατί να τρώω το χρόνο και τα χρήματα μου στα μπαρ προκειμένου να βγάλω καμιά γκόμενα και να μη γίνω εγώ ο ίδιος ο μπάρμαν ?(από εδώ και πέρα θα χρησιμοποιώ τον όρο μπάρμαν χάριν ευκολίας, αλλά μην γελιέστε δεν πρόκειται για αυτό που ξέρετε, μιλάμε για την Πάτρα…) Έτσι θα μου είναι πιο εύκολο. Εντάξει είμαι αρκετά μεγάλος για να μπω σε αυτή τη δουλειά αλλά αν πλακωθώ στη γυμναστική και ντύνομαι και σαν τους πιτσιρικάδες στα σχολεία, τι στο καλό θα δείχνω μικρότερος!»
Όπερ και έγινε. Ο φίλος μας ξεκίνησε με φούρια σε ένα μπαράκι που είχε ο γνωστός ενός γνωστού κ.ο.κ.. Και να’σου τα γκομενάκια το ένα μετά το άλλο να στήνονται μπροστά στη μπάρα για τον μεσόκοπο αλλά μικροδείχνον μπάρμαν. Οι επιτυχίες ερχόντουσαν η μία μετά την άλλη ,ο Κώστας δεν είχε να κάνει τίποτε άλλο απ ’το να το απολαύσει και να την ψωνίσει με την πάρτη του. Από εκεί που μέχρι τα 28 του είχε «γνωρίσει» μόνο μία γυναίκα – τη Τζούλια- τώρα πλέον είχε χάσει το σκορ (τρόπος του λέγειν αφού στην κυριολεξία κρατούσε σκορ χαράζοντας παύλες σαν τους φυλακισμένους στο κρεβάτι του).
Όμως ως γνωστόν όταν κάτι πάει πολύ καλά, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να πάει κατά διαόλου. Μετά από τρία χρόνια και αφού αυτή η δουλεία τον είχε βρει με σχεδόν μηδέν λεφτά στην άκρη -αφού τα σκορπούσε στις «γκόμενες»- άρχισε να αντιμετωπίζει πρόβλημα τριχόπτωσης . Αναμενόμενο λόγω κληρονομικότητας . Ο Κώστας δοκίμασε τα πάντα. Τι σαμπουάν , τι ινστιτούτα, τι δίαιτες… Φευ. Οι τρίχες έπεφταν όσο γρήγορα έριχνε κάποτε τις πιτσιρίκες. Το αφεντικό του άρχισε να τον κοιτάει καχύποπτα στο άλλοτε τριχωτό της κεφαλής του. Ξέρετε κανένας ιδιοκτήτης μπαρ δε θα ήθελε κάποιον χοντρό μπάρμαν , καθαρά για κοινωνικούς λόγους, πόσο μάλλον κάποιον καραφλό… «Τι να κάνουμε με τον Κωστάκη?»ψέλλισε στον υπεύθυνο του μπαρ ο Φράνσις –το αφεντικό- «πλέον έχει κάνει καράφλα σαν του Ζουγανέλη στα κουφώματα. Δεν είδες και οι πιτσιρίκες που έπαψαν να μαζεύονται… Τώρα μόνο τους μπάκουρους, τους γνωστούς του, μαζεύει στο μπαρ.» Ο Μεμάς –ο υπεύθυνος- αφού το σκέφτηκε αρκετά είπε «Ξέρω γω ρε Φρανς λες να του πούμε να τα ξυρίσει όλα, θυμάσαι , κάποτε ήταν μόδα αυτό. Τι να πω να τον διώξουμε? Έχει τίποτα να κάνει στη ζωή του? Δε θα ήταν σκληρό?»
Ναι ήταν σκληρό αλλά τι να κάνει κι ο Φράνσις προβάλλοντας μια φθηνή δικαιολογία (κάτι για περικοπές) είπε του Κώστα ότι η συνεργασία τους έλαβε τέλος. Ποιος είδε τον Κώστα και δε τον λυπήθηκε…Πάνε τα δωρεάν ποτά, πάνε οι φιγούρες, πάνε οι χαρακιές στο ξύλο του κρεβατιού του και το χειρότερο? Πάει και το look του πιτσιρικά! Οι πιτσιρικάδες βλέπεις δεν έχουν καράφλα.
Δεν το έβαλε κάτω πάντως. Άρχισε να παίρνει μία- μία τις μικρούλες που είχε στο κινητό του. Κι αυτές όμως, μικρούλες γαρ, δεν είχαν όρεξη πια να «τραβιούνται» με έναν τύπο που όχι απλά ήταν 10 με 12 χρόνια μεγαλύτερος τους , αλλά έδειχνε και τόσο. Έτσι πήρε τη μεγάλη απόφαση. «Θα τηλεφωνήσω στη Τζούλια. Αυτή θα θέλει να με δει οπωσδήποτε.»
Η Τζούλια είχε μια φάρμα έξω από τον Πύργο (μια πόλη που ίσως είναι η μόνη χειρότερη της Πάτρας στην ελληνική επικράτεια, αν μπορεί να χαρακτηριστεί οποιαδήποτε από τις δύο, «πόλη») και εκείνη την περίοδο τα είχε με έναν καουμπόη τον Ζήσιμο. Χρυσό παιδί ο Ζήσιμος, είχε μπει στη ζωή της , μόλις αυτή χώρισε με ένα ζευγάρι λαγών οικότροφων της φάρμας , τον Νίκο και τον Χρηστάρα. Ο Ζήσιμος αφού η Τζούλια του είπε ότι οι λαγοί την παράτησαν για μια αρκούδα που έκανε βόλτες στο δάσος έξω από τη φάρμα, πήρε το άλογό του μπήκε με περίσσια τόλμη στη φάρμα και έσφαξε τους μοιχούς λαγούς. Μετά από ένα ιστορικό στιφάδο και δύο μπάφους η Τζούλια έγινε δικιά του…
Το τηλεφώνημα λοιπόν του Κώστα έσκασε σαν βόμβα στην ήρεμη ζωή της φάρμας. Τι να κάνει η Τζούλια του εξήγησε που βρισκόταν και του είπε όποτε θέλει να περάσει . Αυτό που δεν περίμενε ήταν ότι θα ερχόταν το ίδιο βράδυ και ότι θα έφερνε μαζί του ένα δαχτυλίδι αρραβώνων και μια τεράστια καράφλα .
-«Όχι Κώστα δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Υπάρχει βλέπεις ο Ζήσιμος. Είναι τόσο καλός μαζί μου…»
-«Μα αγάπη μου γύρισα για σένα. Σε θέλω, θέλω να σε παντρευτώ. Αυτό δεν ήθελες τόσα χρόνια που ήμασταν μαζί? Ορίστε σε παντρεύομαι.»
-«Ναι αλλά εγώ δεν σε παντρεύομαι τώρα πια»είπε αποφασισμένη η γλυκιά καουμπόισσα.
-«Εντάξει λοιπόν. Ας είναι. Έχει τουλάχιστον καμιά δουλειά για μένα εδώ? Ξέρεις πιάνει το χέρι μου. Εξάλλου σπούδασα στο ΤΕΙ ζωικής παραγωγής μην ξεχνάς!(ορίστε το μαρτύρησα)»
-«Φυσικά μπορείς να ξεκινήσεις μαζεύοντας τα σκατά από τις αγελάδες. »είπε γεμάτη φιλευσπλαχνία η Τζούλια.
-«Σε ευχαριστώ κούκλα» είπε ο Κώστας με το πάλε ποτέ στυλ του μπάρμαν που πλέον δεν περνούσε ούτε σε αυτήν που κάποτε τον αγάπησε τόσο .Κάποτε.
Έτσι τελειώνει η ιστορία του Κώστα του μπάρμαν απ ’την Πάτρα. Και το δίδαγμα ή μάλλον τα διδάγματα?
Πρώτον: Μην εμπιστεύεσαι κανέναν που μπορεί να τον φας στιφάδο.
Δεύτερον και τελευταίον : Πάρε ένα πτυχίο ότι κι αν είναι αυτό. Έτσι όπως έρχονται τα πράγματα δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί να σου χρειαστεί…

περί γάμου αφορισμοί

Αφορισμός πρώτος
Γάμος και ομορφιά
Περνώντας από αυτά τα φωτογραφεία που έχουν στις βιτρίνες τους αυτές τις τεράστιες φωτογραφίες από γάμους γελάω πάντα με αυτούς τους κακομοίρηδες. Ξέρετε αυτούς τους παχουλούς με αρχή φαλάκρας που ρουφάνε τα στομάχια τους μες τα κοστούμια των εκατό-άντε διακοσίων -ευρώ που αγόρασαν μια εβδομάδα πριν τραβηχτεί η εν λόγω φωτογραφία αλλά και με τα γυναικάκια που στέκουν δίπλα γεμάτα χαρά που επιτέλους θα μπορέσουν να μοιάσουν με τις μανάδες τους χωρίς αυτό να δημιουργεί πρόβλημα στον περίγυρο…
Δεν λέω παντρεύονται και κανονικοί άνθρωποι αλλά αυτούς μην τους ψάξεις σε βιτρίνα φωτογραφείων. Εγώ μιλάω για όλους αυτούς τους κακομούτσουνους που μετά δύο ημερών αν δουν αυτές τις «φτιασιδωμένες» φωτογραφίες δε θα γνωρίζουν τον εαυτό τους.
Να λοιπόν μια σκέψη. Γιατί οι πλειοψηφία των παντρεμένων ή αυτών που θα ήθελαν να είναι, ειδικά σε νεαρές ηλικίες (και λέγοντας νεαρές εννοώ για τον άνδρα μέχρι τα 35-37 και για τη γυναίκα κάνα δύο χρόνια λιγότερο) είναι άσχημοι? Εντάξει η απάντηση είναι απλούστατη… Ας πούμε ότι γενικά είναι δύσκολο να γνωρίσεις ανθρώπους σήμερα… Οπότε αν τυχόν τον βρεις…
Σε όλους εσάς λοιπόν : παντρευτείτε είναι το μόνο πράγμα στη ζωή σας που θα χαρακτηριστεί ποτέ όμορφο!

Η Μ-Τζ και ο Δ

Η Μαίρη-Τζέην συνάντησε τον διάβολο ένα ζεστό θερινό βράδυ (όχι με πανσέληνο)λίγο μετά τα μεσάνυχτα , μόλις είχε βγει από τη μπανιέρα και ετοιμαζόταν να ξυρίσει τα πόδια της. Εξαρχής τη γοήτευσε η φιγούρα του μεσήλικα με τους γκρίζους κροτάφους που στεκόταν στο κατώφλι της αυλής της, ντυμένος με ένα κάτασπρο λινό κοστούμι κοιτάζοντας προς τα ενδότερα καπνίζοντας ένα παχύ πούρο. Αυτή ξεκίνησε να ξυρίζει τα μακριά και καλογυμνασμένα της πόδια κοιτάζοντας με νόημα έξω από το παράθυρο ,ευχόμενη ότι κάποια στιγμή ο κύριος αυτός ,που πρέπει να είχε ίδια ηλικία με τον πατέρα της, θα της μιλούσε. Όπως και έγινε. Ο δαίμονας πλησίασε κοντά στο παράθυρο του μπάνιου, κοίταξε εντελώς αδιάκριτα τα πόδια -και ότι άλλο- της Μαίρη ,ήτις δεν έδειξε καθόλου να ενοχλείται και είπε:
- «Εδώ είναι η οικία του κυρίου Λέξινγκτον?»
- «Ναι εδώ είναι.»απάντησε αύτη ξεπλένοντας το αριστερό της μπούτι και κοιτάζοντάς τον μες τα μάτια με νόημα συνέχισε «θα θέλατε κάτι ?»
-«Πολλά!»είπε και μετά από λίγο χαμογέλασε. «Αλήθεια…Εσείς ποια είστε ?»
-«Η κόρη του, οι γονείς μου λείπουν στο Ακαπούλκο για διακοπές-πήραν ένα τεράστιο διακοποδάνειο. Ξέρετε από αυτά που εξοφλούνται σε 8356 μηνιαίες δόσεις, οπότε θα αργήσουν να γυρίσουν. Είστε φίλος του μπαμπά?»
-«Όχι ακριβώς. Θα μπορούσα ίσως να έρθω εντός?»
-«Φυσικά η πόρτα είναι ξεκλείδωτη. Ελάτε!»
Ο σατανάς φανερά εντυπωσιασμένος από την μικρή όμορφη, προχώρησε προς την πόρτα της οικίας Λέξινγκτον. Μπήκε «εντός», η Μέρη βγήκε από το μπάνιο φορώντας μόνο το μπουρνούζι της .Ένιωθε την καρδιά της έτοιμη να σπάσει. Δεν είναι ότι δεν είχε εμπειρία στο σεξ ,τώρα πια στα 21 της είχε ήδη πάει με 7 αγόρια (τα δύο από τα οποία τα είχε πάρει ταυτόχρονα…),αλλά πώς θα ήταν άραγε με έναν τέτοιον άντρα?!?
-«Θα ήθελες κάτι να πιεις? Αλήθεια το όνομά σου?»
-«Ένα ντάκιρι αν σου είναι εύκολο…»
-«Όλα εύκολα μου είναι» είπε πλησιάζοντας τον σε απόσταση αναπνοής και αλλάζοντας τον τόνο της φωνής της «αλλά δεν μου είπες το όνομά σου ξένε»
-«Μόλις φέρεις τα ποτά μας- φαντάζομαι θα πιεις και εσύ κάτι –θα σου πω μικρή μου»
Ο έξαποδό είχε αποφασίσει να παίξει το παιγνίδι της… «Τι στον χριστό σκέφτηκε ας κάνω και καμιά μαλακία . Έχω να πάω με γυναίκα πάνω από αιώνα ,από τότε στην Γερμανία με κάποια κυρία Χίτλερ …Αφού η μικρή δείχνει πουτανίτσα γιατί να μη το εκμεταλλευτώ.»Τότε μπήκε η Μέρη με τα ντάκιρι και ακουμπώντας τα στο τραπεζάκι μπροστά από τον καναπέ που είχε καθίσει το απόλυτο κακό, άφησε να ανοίξει λίγο το μπουρνούζι της και να φανούν τα μικρά αλλά και χυμώδη στήθη της. Ο άγγελος του σκότους δεν κρατιόταν, ήθελε να την αρπάξει και να την κάνει όλη δική του. Αυτή ήρθε μπροστά του και άφησε το μπουρνούζι να πέσει στο πάτωμα .
-«Τι θα έλεγες να μείνεις εδώ σήμερα και να περάσουμε τη νύχτα μαζί…Οι γονείς μου θα κάνουν μήνες να γυρίσουν…Μου άρεσες από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Κάνε δικιά σου όμορφε ξένε…»
……………………………………………………………………..!
Ο βεελζεβούλ και η Μαίρη –Τζέην κάνανε ζωώδες σεξ μέχρι το πρωί. Γι’ αυτήν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Πότε δεν είχε ξανανιώσει έτσι στη ζωή της και ούτε πίστευε ότι θα ένιωθε ποτέ έτσι. Σκέφτηκε: «τι ήταν πάλι κι αυτό? Ακόμα και τότε στο κολέγιο, που πήρα μαζί τον Τσάρλι και τον Κρις δεν είχα νιώσει τέτοια ένταση. Καλά που σε κάποια στιγμή ήμουν σίγουρη ότι πήραμε φωτιά. Αφού μύριζε κάτι καμένο…»Κατέβηκε στην κουζίνα όπου και βρήκε τον επιβήτορά της στο τραπέζι να πίνει καφέ . Τον αγκάλιασε.
-«Πέρασα πολύ καλά χθες.»
-«Κι εγώ. Είχα χρόνια να περάσω έτσι…»
-«Είναι αστείο!»
-«Τι είναι αστείο?»είπε αυτός φιλώντας την στο στήθος
-«Δεν συστηθήκαμε καν. Εγώ είμαι η…»
-«Μαίρη Τζέην Λέξινγκτον κόρη του Άρθουρ και της Τζόαν. Ξέρω!»
Η Μαίρη σάστισε. Έκανε λίγο πίσω σηκώνοντας τις τιράντες από τη νυχτικιά της .
-«Μα πώς .Είσαι φίλος του μπαμπά έτσι δεν είναι? Τι θα του πούμε τώρα? Τι θα του πω τώρα?»
-«Ηρέμησε μικρή μου δεν είμαι φίλος του πατέρα σου, στο είπα και χθες αυτό»είπε ο καταχθόνιος προσπαθώντας να την ηρεμήσει .
-«Και τότε ποιος είσαι ? Τι τον ήθελες τον πατέρα μου χθες το βράδυ? Τι δουλειά κάνεις αλήθεια?»
-«Ένα ένα. Λοιπόν θα σου πω όλη την αλήθεια αλλά δεν θέλω να φοβηθείς. Μου το υπόσχεσαι?»
Αυτή μην προσπαθώντας να αντισταθεί στην ομολογουμένως (για όσους τον έχουν δει) ατέρμονη γοητεία, του έγνεψε καταφατικά και γεμάτη νάζι κάθισε πάνω στα πόδια του και τύλιξε τα χέρια της γύρω από το λαιμό του. Ο άρχοντας του κακού εξήγησε στην ερωμένη του τα πάντα. Της είπε πώς τον λένε (ένα παράξενο αραμαϊκό όνομα) , το βαθμό του στην ιεραρχία τον δαιμόνων- ο οποίος ήταν μονοψήφιος παρακαλώ-και πώς αρχικά ήρθε στο σπίτι της για να πάρει την ψυχή του μπαμπά της αλλά με το που την είδε το ξέχασε εντελώς . Η φίλη μας δεν έδειξε σε κανένα σημείο να θορυβείται αντιθέτως κουνούσε το κεφάλι της μάλλον εντυπωσιασμένη από τον νέο της έρωτα . «Όπως και να το κάνεις ο τύπος είναι ώριμος, κάνει καταπληκτικό σεξ , είναι κούκλος -σίγουρος για τον εαυτό του και άσε που είναι πολυδιαβασμένος και με στρωμένη δουλειά. Που να ψάχνω τώρα για άντρα μετά από αυτόν?» σκέφτηκε όχι και λανθασμένα η Μαίρη.
Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι ο εωσφόρος έπρεπε να στείλει μία ψυχή στην κόλαση και δη του Άρθουρ Λέξινγκτον , γι’αυτό άλλωστε είχε έρθει. Ο κύριος Άρθουρ είχε ζητήσει πριν πολλά χρόνια μια χάρη με αντάλλαγμα την ψυχή του και είχε έρθει εκείνη η ώρα.
-«Σε παρακαλώ ξέχνα τον πατέρα μου τώρα. Με εμάς τι θα γίνει? Σε θέλω…» είπε η πρόστυχη μικρή βγάζοντας τη νυχτικιά της , «πάμε μέσα να είμαστε πιο άνετα, σε θέλω…Πάρε με τώρα. Πάρε με για πάντα. Κάνε με δικιά σου για πάντα»
-«Μη βιάζεσαι κούκλα! Έχουμε όλο το χρόνο αν εσύ το θελήσεις. Εδώ που τα λέμε μπορώ να σβήσω το χρέος του πατέρα σου αν μου πουλήσεις εσύ την ψυχή σου. Δεν μπορώ βλέπεις να γυρίσω με άδεια χέρια…»
-«Στην χαρίζω την ψυχή μου αγάπη μου! Δεν το καταλαβαίνεις? Είμαι όλη δικιά σου. Κάνε με ότι θες»
-«Όχι δεν λειτουργεί έτσι πρέπει να μου ζητήσεις κάποιο αντάλλαγμα» είπε ο άρχον του κακού. «Εμπρός λοιπόν ζήτα μου ότι θες»
-«Να μη με αφήσεις ποτέ ,να κάνουμε έρωτα συνέχεια μέχρι να πεθάνω»
-«Δεν σκόπευα να κάνω κάτι άλλο και δεν πρόκειται να πεθάνεις απλά θα περάσεις σε μια άλλη διάσταση. Ούτε καν θα γεράσεις! Ζήτα μου κάτι άλλο κάτι που να σε ενοχλεί πάνω σου ίσως και θέλεις να αλλάξει»
-«Το βρήκα! Θυμάσαι πως με γνώρισες χθες? Αυτό θέλω! Να μην χρειαστεί να ξυρίσω τα πόδια μου ποτέ ξανά .Είναι σκέτο μαρτύριο και όλα αυτά τα ινστιτούτα ομορφιάς μας κοροϊδεύουν…»
Η επιθυμία της Μαίρη πραγματοποιήθηκε. Ναι ,ουσιαστικά πούλησε την ψύχη της προκειμένου να μην χρειαστεί να ξαναξυρίσει τα πόδια της-αυτό τουλάχιστον έλεγε το συμβόλαιο- αλλά σίγουρα κέρδισε τόσα περισσότερα...

χάλια το καλοκαίρι στην πόλη.μου φαίνεται ότι κάτι πρέπει να γράψω...