Αγαπητή Ελενίτσα
Ελπίζω να πέρασες χτες όσο καλά πέρασα και εγώ.Είναι αλήθεια ότι ήπια λίγο παραπάνω αλλά αυτό είναι επειδή δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω κάτι τόσο ωραίο σαν εσένα.Ελενίτσα μου-ελπίζω να μου επιτρέπεις το "μου"-για μένα το χτεσινό ήταν ότι καλύτερο μου έχει συμβεί τους τελευταίους μήνες...
Ελπίζω το πέος μου να σου φάνηκε ικανοποιητικό σε μήκος,καθώς και η διάρκειά μου.Πρέπει να λάβεις υπ'όψιν σου ότι είχα καιρό να το κάνω αυτό.Για μένα ήταν τέλεια χτες το βράδυ.Επίσης πρέπει να ξέρεις ότι δεν σε παρεξηγώ που μου δόθηκες με το πρώτο ραντεβού...Αλίμονο!Τόσα λεφτά χάλασα χτες το βράδυ για σένα-για μας.Και να ξέρεις τον τύπο στο εστιατόριο που πήγαμε τον ξέρω-είναι κολλητός- απλά με ψιλοέγραψε στα αρχίδια του ένεκα του οτί είχε πολύ κόσμο το μαγαζί...
Αλήθεια Ελενίτσα με εμένα θα περάσεις καλα.Δεν ξέρω πόσο σου άρεσε το σεξ που κάναμε χτες,αλλά να ξέρεις μπορώ να είμαι καλύτερος...Ελπίζω να ξαναβρεθούμε και να κάνουμε πάλι ότι κάναμε χτες το βράδυ.Το πέος μου να ξέρεις είναι 17 πόντους μήκος-αν το μετρήσεις κατά μήκος της καμπύλης που κάνει-και θα ήθελα να ξέρεις επίσης ότι παίρνω 1200 ευρώ μισθό από τη δουλειά στην "Απογευματινή".Έχω και δυο στρέμματα στο Ζεφύρι καθώς και μια μονοκατοικία στους Θρακομακεδόνες.
Ελενίτσα θέλω να σου πω ότι δεν είμαι κανένας τυχαίος.Ξέρεις και εσύ ότι μπορείς να μπλέξεις με κανέναν κομουνιστή ή αναρχικό με μακριά μαλλιά-ελπίζω να μην σε ενοχλεί η καράφλα μου-αλλά αυτοί οι τύποι μόνο κακό μπορούν να σου κάνουν.Ενώ εγώ...
Εγώ-δηλαδή ο μπαμπάς μου- ξέρω τον Τσιτουρίδη και αν ξαναβγεί η ΝΔ κυβέρνηση θα με βάλει σίγουρα στο δημόσιο σε μια καλή θέση.Ναι Ελενίτσα έχουμε σοβαρές άκρες στο κόμμα.Ίσως μπορώ να πω στον μπαμπά μου να πει στον Τσιτουρίδη να φτιάξει και εσένα...
Σκέψου το...
Ελπίζω να μη σε πειράζει που "τελείωσα" τόσο νωρίς χτες.Σου είπα ότι είχα καιρό να το κάνω αυτό με κάποια και η αλήθεια είναι ότι φταίει και το ΠΑΣΟΚ για αυτό.Τώρα όμως είμαι έτοιμος να σε ικανοποιώ για πάντα.
Θα ήθελα να πιστεύω ότι τα 250 ευρώ που χάλασα χτες πιάσανε τόπο και ότι είσαι μια σωστή χριστιανή του μεσαίου χώρου που θα μπορούσες να δεις το μέλλον σου μαζί μου.Είμαι σίγουρος από αυτά που είπαμε ότι ταιριάζουμε πολιτικά και είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσαμε να είμαστε το τέλειο ζευγάρι.
Δεν με ενδιαφέρει που μέχρι σήμερα γαμιόσουν για ένα πιάτο ψαρονέφρι,με ενδιαφέρει το τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ και πέρα μαζί.Τσιτουρίδης...Μπαμπάς...
Θα το ξαναπώ και ας γίνομαι κουραστικός:δεν την έχω μικρή ούτε χύνω γρήγορα,(αυτά τα λένε οι κομουνιστές εδώ στα Λιόσα για να με χτυπήσουν)απλά είχα καιρό να γαμήσω.
Ελενίτσα θέλω να σε ξαναδώ...
please
Μαζί μου θα περάσεις καλά.Μπορούμε να αρραβωνιαστούμε κιόλας άμα το θες...
Ειλικρινά δικός σου
ο Κωστάκης σου...
...bitch u ain't that fine,no way...(outkast-roses)
Thursday, September 28, 2006
Tuesday, September 26, 2006
Βill just admit it...
Είδαμε στα πλαίσια του φεστιβάλ αθηνών το dave chapelle's block party.ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ.Τι να πω ο kanye με μια ολόκληρη κολεγιακή μπάντα να λέει το jesus walks,η Erykah μαζί με την Jill Scott στο u got me,ο Mos,o Talib,o Common,οι Fugees πάλι μαζί και βέβαια οι legendary Roots...
Τελικά είχε δίκιο ο (αμερικάνος) φίλος που είπε ότι η ραπ είναι η μόνη μουσική που θα ακούγεται μετά το τέλος της μουσικής-το οποίο(τέλος) έρχεται σύντομα αν λάβουμε υπ'όψιν μας ότι στην Ευρώπη και δη στην Αγγλία έχει ήδη τελειώσει(από το 95 μη σου πω...)!
Κρίμα που εδώ δεν μπορούμε να δούμε-ακόμα- τέτοιους μουσικούς παρά μόνο τον τελειωμένο JayZ και κρίμα που έχουμε μπερδέψει τη μουσική αυτή με καυκάσιες εγχώριες καρικατούρες που για να κάνουν κανένα χιτάκι συνεργάζονται με σκουπίδια(βλέπε Βίσση).
Το rap,hip-hop ή όπως θέλετε να το πείτε είναι το μέλλον της μουσικής!Απλά-εσείς οι μουσικόφιλοι- για να καταλάβετε τι ακριβώς είναι, μην το συγχέετε με τον eminem ή με όλα τα γκροτέσκα υποπροοιόντα που σας πλασάρει το mad ως hip-hop γιατί απλά δεν είναι hip-hop αυτό.Αυτά είναι pop επιπέδου Britney(την οποία προσωπικά θεωρώ πολύ μεγαλύτερη από τον eminem)...
Και στην τελική (Βασίλη) το "things fall apart" είναι σίγουρα σημαντικότερος δίσκος από το "ok computer" για τη δεκαετία του 90.Είναι δεδομένο ότι θα το καταλάβεις κάποτε...
Τελικά είχε δίκιο ο (αμερικάνος) φίλος που είπε ότι η ραπ είναι η μόνη μουσική που θα ακούγεται μετά το τέλος της μουσικής-το οποίο(τέλος) έρχεται σύντομα αν λάβουμε υπ'όψιν μας ότι στην Ευρώπη και δη στην Αγγλία έχει ήδη τελειώσει(από το 95 μη σου πω...)!
Κρίμα που εδώ δεν μπορούμε να δούμε-ακόμα- τέτοιους μουσικούς παρά μόνο τον τελειωμένο JayZ και κρίμα που έχουμε μπερδέψει τη μουσική αυτή με καυκάσιες εγχώριες καρικατούρες που για να κάνουν κανένα χιτάκι συνεργάζονται με σκουπίδια(βλέπε Βίσση).
Το rap,hip-hop ή όπως θέλετε να το πείτε είναι το μέλλον της μουσικής!Απλά-εσείς οι μουσικόφιλοι- για να καταλάβετε τι ακριβώς είναι, μην το συγχέετε με τον eminem ή με όλα τα γκροτέσκα υποπροοιόντα που σας πλασάρει το mad ως hip-hop γιατί απλά δεν είναι hip-hop αυτό.Αυτά είναι pop επιπέδου Britney(την οποία προσωπικά θεωρώ πολύ μεγαλύτερη από τον eminem)...
Και στην τελική (Βασίλη) το "things fall apart" είναι σίγουρα σημαντικότερος δίσκος από το "ok computer" για τη δεκαετία του 90.Είναι δεδομένο ότι θα το καταλάβεις κάποτε...
Sunday, September 24, 2006
U2
Ο Κούντερα περιγράφει τη βραδύτητα σαν ένα μέγεθος ευθέως ανάλογο της μνήμης, ενώ για την ταχύτητα λέει ότι είναι ευθέως ανάλογη της λήθης...
Με αφορμή ενός live των u2(go home) που είδα πρόσφατα και ομολογουμένως μου "ξύπνησε" πολλές μνήμες -μιας και κάποτε,σαν παιδί κι εγώ είχα κόλλημα με το σούπερ-γκρουπ από την Ιρλανδία- συνειδητοποίησα πόσο δίκιο έχει ο "ποιητής".Δυστυχώς λοιπόν για μένα ,όστις κινούμαι όντως σε πολύ αργές ταχύτητες, θυμάμαι.Θυμάμαι την μουσική των u2 (καλά αυτό δεν είναι κακό!) αλλά με έναν τρόπο ιδιαιτέρως ρομαντικό καθώς και εγωκεντρικό.Θυμάμαι το unforgettable fire σαν τον δίσκο που κάποτε μου έσωσε τη ζωή,το actung baby σαν τον αγαπημένο δίσκο της τότε αγαπημένης μου και το zooropa σαν έναν δίσκο αποκάλυψη για μένα, τον δίσκο που όταν τον πρωτοάκουσα ήταν -χωρίς υπερβολή- σαν να ακούω πρώτη φορά μουσική (εντάξει μετά ήρθαν κι άλλοι τέτοιοι...).
Αν σκεφτώ ένα προς ένα τα κομμάτια αυτών των τριών αριστουργημάτων αμέσως θα εμφανιστεί μια συγκεκριμένη εικόνα στο μυαλό μου ή καλύτερα,εικόνες από μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου. Συγκεκριμένα από το zooropa, το lemon μου θυμίζει την Μελίνα,το numb τις πρώτες μέρες στο πανεπιστήμιο,το daddy's gonna pay for your crashed car την Ειρήνη στο τέλος,το babyface την Ειρήνη στην αρχή,το zooropa και το stay(far away so close) τον Σπήλιο και το κόλλημα που είχαμε τότε με τον Wenders και το the first time τον πατέρα μου και όλο το χάος που ακολούθησε αφότου πέθανε.Το ίδιο συμβαίνει και με τους δύο άλλους δίσκους φυσικά(και το πράγμα γίνεται πολύ πιο συναισθηματικό με το unforgettable fire).
Το κακό όμως είναι ότι μιας και αυτούς τους δίσκους θα τους ακούω για πολλά χρόνια ακόμα με τέρψη,θα πρέπει να βρω τον τρόπο όχι αναγκαστικά να μη μου θυμίζουν τίποτα, αλλά τουλάχιστον να μη μου θυμίζουν, μόνο, άτομα που είναι πια μακριά μου(αλλά τόσο κοντά)...
Γεγονός πάντως είναι πως ευχαριστώ τους u2, που πρόσθεσαν αρκετές "μονάδες" στην βραδύτητα μου και λυπάμαι ειλικρινά όλους αυτόυς τους "γρήγορους" ανθρώπους που αν άκουγαν σε ένα μπαρ το bad δεν θα ένιωθαν-θυμόντουσαν τίποτα...(εκτός αν το αγνοούν τελείως σαν τραγούδι,οπότε αγνοούν τους u2,οπότε...)
Thursday, September 14, 2006
Idlewild
Χτες πήρα το idlewild των outkast.Πραγματικά διασκεδαστικό...Προς τιμήν τους αλλάζω και τον τίτλο του blog, με ένα σπουδαίο τους στίχο, που με έχει σημαδέψει...(χε,χε!)
crazy bitch...
crazy bitch...
Thursday, September 07, 2006
Ο Τελευταίος Πειρασμός του Πέτρου
Άξιο τέκνο μιας χριστιανικής , δεξιάς οικογενείας (και φιλοβασιλικής) ο Πέτρος μεγάλωσε – όπως ήταν αναμενόμενο – σε ένα αρμονικότατο περιβάλλον γεμάτο στοργή και κανόνες. Μέχρι και τα 33 του έζησε σε ένα πεντάρι στην Κυψέλη με τους αγαπημένους του γονείς τον κύριο Κωνσταντίνο (όπως τον διάσημο αυτοκράτωρ ) και την κυρία Ελένη (όπως την εξίσου διάσημη "αυτοκρατορομήτωρ"). Στο πανέμορφο και προπάντων νοικοκυρεμένο πεντάρι, ζούσαν και οι δύο μικρότερες αδερφές του Πέτρου, η Σπυριδούλα (η οποία πήρε αυτό το απαίσιο όνομα από τον εκλιπών παππού Σπύρο, ένδοξο μέλος του ΕΔΕΣ ) και η Παναγιώτα που δεν μπορώ να φανταστώ από που πήρε το όνομα της.
Οι καημένοι γονείς είχαν βάλει πρόγραμμα από νωρίς να παντρέψουν τις κορούλες τους αλλά αυτές είτε έμπλεκαν με κομουνιστές, είτε με άθεους οπότε ο κυρ-Κωνσταντίνος όρθωνε το ανάστημά του και απαγόρευε τις συνευρέσεις τους. Εντάξει, δεν έφταιγε μόνον αυτό, καθώς οι δύο χάριτες είχαν κατά γενική ομολογία τεράστιους κώλους… Άσε που ο Χριστούλης τους, είχε διατάξει να μείνουν παρθένες μέχρι το γάμο, γεγονός που δημιουργούσε πρόβλημα στους υποψηφίους γαμβρούς. Έτσι όπως καταλαβαίνετε ο Πέτρος μέχρι και τα 33 του έπρεπε να ανέχεται και την αγαμία (με την καλή έννοια) των αδερφών του.
Από μικρή ηλικία ο ήρωάς μας εντρύφησε στα μεγάλα χριστιανικά ιδεώδη, πηγαίνοντας κάθε Κυριακή στην εκκλησία, αλλά και συζητώντας στο σπίτι με τη μαμά του. Έτσι έμαθε να αγαπά τον πλησίον του, αν έχει δύο πουκάμισα να δίνει το ένα, να έχει το νου του για κανέναν κατακλυσμό –γεγονός που του προκαλούσε τεράστιο άγχος όποτε έπιανε καμιά δυνατή βροχή-, ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άντρες , να νηστεύει τη μεγάλη εβδομάδα και άλλα τέτοια χαριτωμένα και χρήσιμα για κάθε αγόρι που θέλει κάποια στιγμή να γίνει άντρας…
Ο Πέτρος αγαπούσε το Χριστό. Κάθε μεγάλη Παρασκευή στη εκκλησία έβαζε τα κλάματα, ενώ ταυτοχρόνως καταπίεζε την οργή του για αυτούς που τον σταύρωσαν. Τους εβραίους! Αυτή τη βρωμερή φυλή, αυτούς τους σιχαμένους παρίες (σύμφωνα με τα λόγια του πατρος του) που βάλθηκαν να κατακτήσουν τον κόσμο με ύπουλα μέσα. Ω, ναι ! Πόσο μισούσε τους Εβραίους! Ακόμα και τώρα στα 33 του το μίσος του συνεχώς μεγάλωνε γι αυτούς. Βέβαια δεν μισούσε μόνον αυτούς…
Δεν σπούδασε ο Πέτρος. Τι να τα κάνει τα πτυχία. «Είδαμε και τους άλλους που σπούδασαν» έλεγε ο «αυτοκράτωρ» πατήρ, «γεμάτα κομουνιστές και μασόνους είναι τα πανεπιστήμια γιε μου, άστο. Τελείωσε εσύ το σχολείο, πρώτα ο Θεός, και θα σε πάρω στη δουλειά μου».
Έτσι αφού με τα χίλια ζόρια και τις χίλιες καρπαζιές που έτρωγε από τους συμμαθητές του, κατάφερε και πήρε το απολυτήριο πήγε στην ψησταριά του πατέρα του. Τι είχε γίνει όμως? Με όλους αυτούς τους μετανάστες που είχαν θρονιαστεί στην Ελλαδάρα μας,οι δουλειές είχαν αρχίσει να πέφτουν. Δεν ξέρω πώς, αλλά είχαν αρχίσει να πέφτουν. Άσε που όλοι αυτοί ήταν και εν δυνάμει βιαστές και έτσι ο Πέτρος έπρεπε να προσέχει πλέον περισσότερο τις χοντροκώλες αδερφές του. Ναι, η Ελλαδάρα είχε πια βρωμίσει, πόσο μάλλον η Κυψέλη που πλέον είχε γίνει Μπρούκλιν. Άσε που ήταν και αυτά τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ πάνω και δεν έκαναν τίποτα. «Που είναι ο Καραμανλής, που είναι ο Παπαδόπουλος?» αναρωτιόταν ο πατήρ. Και ο υιός άκουγε…
Τότε –γύρω στα είκοσι- λοιπόν ,ο Πέτρος εκτός από την χριστιανική, απέκτησε και έντονη εθνική αλλά και πολιτική συνείδηση. Βέβαια όσον αφορά στην πολιτική, τα πράγματα ήταν παρωχημένα. Το κόμμα πλέον είχε «φλωρέψει». Δεν έπαιρνε σαφείς θέσεις για σπουδαία θέματα , όπως η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, η «βασιλική» περιουσία και το αν αυτοί που καίνε ελληνικές σημαίες έπρεπε να κρεμιόνται στο Σύνταγμα. Τέλος πάντων…
Στα εθνικά τώρα... Δεν σας περιέγραψα όμως τον αγαπητό Πέτρο… Ο Πέτρος ήταν μετρίου αναστήματος, μαυριδερός, με γαμψή μύτη και πράσινα μάτια(!). Ναι ξέρω, δεν είχε εμφανισιακώς καμία σχέση –όπως οι περισσότεροι από μας- με αυτά τα τρομερά και φοβερά αγάλματα που οι τεράστιοι προγονοί(?) μας έφτιαξαν όταν όλοι οι άλλοι ζούσαν σε σπηλιές(!). Δεν θα έλεγες ότι μοιάζει με τούρκο αλλά ούτε και με γερμανό (δεν ξέρω πως μου ήρθαν αυτοί οι δύο λαοί) αλλά με κάτι πιο μπερδεμένο και δυσδιάκριτο. Αυτό δεν τον πτόησε βέβαια στο να πιστεύει στην καθαρότητα της φυλής αλλά και του ιδίου. Ναι ήταν ένα άξιο τέκνο του ελληνισμού! Αναθρεμμένος πιστά πάνω στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια δεν μπορούσε άλλο να ανεχθεί την καπήλευση της Ελλαδάρας από όλα αυτά τα σκουλήκια. Έτσι εκτός από τους Εβραίους έμαθε να μισεί τους Αλβανούς, Πολωνούς, Ουκρανούς, Ρουμάνους και γενικότερα όλους τους μετανάστες που έπαιρναν την μπουκιά απ’ το στόμα του ελληναρά. Εννοείται δε τους κομουνιστές, μασόνους, πασόκους , αναρχικούς κ.ο.κ..
Ευτυχώς γι αυτόν βρέθηκε μια κοπέλα που έτρεφε ανάλογα αισθήματα. Η Ελενίτσα. «Τι ευτυχία,» σκέφτηκε «να έχει το ίδιο όνομα με τη μαμά…». Την Ελενίτσα την γνώρισε στην Κλαυθμώνος το 2000, στις εκλογές. Είχε κατέβει με το σόι του να πανηγυρίσει την αποτίναξη του πασόκιου ζυγού. Φευ. Η μαφία του Σημίτη έκλεψε(?) στις εκλογές και η «Πασοκάρα» ξαναβγήκε. Ο Πέτρος «παρηγόρησε» την Ελενίτσα και συμφώνησαν να μείνουν μαζί αυτή την δύσκολη τετραετία που θα ερχόταν και όταν ερχόταν στην εξουσία είτε η ΝΔ, είτε ο Χριστόδουλος, είτε κάποιος Γλίξμπουργκ, θα παντρευόντουσαν…
Μετά τεσσάρων χρόνων ο λαός μίλησε. Είχε έρθει η ώρα για τις βέρες των αρραβώνων . Ξέρετε οι δεξιοί/χριστιανοί κυρίως, δυστυχώς όμως και άλλοι διατηρούν αυτό το θλιβερό έθιμο, που το συναντάμε στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες ή σε αμερικάνικες σαπουνόπερες! Τι ωραίος αρραβώνας αλήθεια ήταν αυτός! Πόσο ταίριαζαν τα πεθερικά, τι καλός που ήταν ο παπάς, τι ωραίο φαγητό! Πόσο όμορφα έδειχνε να κυλάει η ζωή από εδώ και πέρα…
Ο Πέτρος συνήθιζε κάθε δεκαπενταύγουστο να πηγαίνει οικογενειακώς σε κάποια Παναγία. (Καταλαβαίνετε τι εννοώ). Έτσι το 2005 (ένα χρόνο μετά τον αρραβώνα του) στα 33 του πήγε με τις αδερφές του, τους γονείς του, την Ελενίτσα και τους γονείς αυτής, στην Τήνο. Εκεί αφού προσκύνησαν την παναγία τους –και λέω «τους» επειδή την ένιωθαν πραγματικά κοντά τους- , έκαναν κάποιες βόλτες στο νησί και αποφάσισαν να πεταχτούν στη Μύκονο να δουν τι γίνεται σε αυτό το περίφημο νησί της ακολασίας. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς το είδαν σαν ιεραποστολή, πίστευαν ότι θα μπορούσαν εκεί να φέρουν κάποιους άπιστους στο δρόμο του υψίστου. Δυστυχώς γι αυτούς η εκδρομή έμελλε να μετατραπεί σε πανωλεθρία…
Μια αποφράδα βραδιά και ενώ το ζεύγος έπινε τα ποτά του σε ένα παραθαλάσσιο μπαράκι, η μέλλουσα σύζυγος νύσταξε. Ο Πέτρος της είπε ότι θα καθόταν λίγο ακόμα να πιει το ποτό του και θα ερχόταν στο δωμάτιο- το οποίο ήταν πολύ κοντά- το πολύ σε μισή ώρα. «Οκ αγάπη μου να προσέχεις!» είπε η Ελενίτσα και έφυγε , αφού τον φίλησε σταυρωτά.
Τότε ήρθε αυτός. Καθόταν ώρα δίπλα στο ζευγάρι στο μπαρ και έδειχνε να λιγουρεύεται την Ελενίτσα. Τελικά δεν ήταν αυτή που ήθελε. Ο «όμορφος ξένος» πλησίασε τον Πέτρο και με σπαστά ελληνικά του είπε :
-« Να κεράσει ένα ποτό?»
-«Γιατί όχι» απήντησε ο ήδη ζαλισμένος Πέτρος.
«Γιατί όχι». Ποτέ κανένα «γιατί όχι» δεν έκανε τόση ζημιά σε τόσους ανθρώπους. Ο Πέτρος βρέθηκε στο δωμάτιο του τύπου, στα τέσσερα να κάνει κάτι διόλου χριστιανικό αλλά πολύ αρχαιοελληνικό… Απ’ ότι φαίνεται είχε κάποιες τάσεις από μικρός… Έτσι λέγανε τουλάχιστον στην Κυψέλη…
Εκείνη τη νύχτα λοιπόν ο Πέτρος ανακάλυψε τη φύση του, μια φύση που τόσο πολύ είχε ή του είχαν καταπιέσει. Η αλήθεια είναι ότι τόσα χρόνια –όσα έζησε ο Χριστός- δεν μπορείς να πεις ότι ένιωσε ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος. Απλά έλεγε ναι σε ότι έμαθε από το σπίτι χωρίς να το πολυεξετάζει. Τώρα πια με τον Τζόζεφ… Τζόζεφ είπατε? Μα αυτό? Αυτό δεν είναι?
Εβραϊκό! Ναι και ο Πέτρος το ανακάλυψε με τον πιο ρομαντικό τρόπο. Το επόμενο πρωί πλημμυρισμένος από έρωτα για τον Τζο, θέλησε να τον ξυπνήσει με στοματικό έρωτα. Αυτό που είδε τον παραξένεψε –δεν το είχε δει βλέπεις το μέλος του συντρόφου του όλη νύχτα μιας και αυτός, ήταν συνεχώς από πίσω του. Ο Πέτρος ερωτεύτηκε το περίτμητο πέος καθώς και τον κάτοχό του…
Στα 33 του λοιπόν ο φίλος μας πέταξε όλα τα δόγματα που οι αμόρφωτοι γονείς του, του εμφύσησαν. Απαρνήθηκε την καταγωγή του και έφυγε με το πρώτο αεροπλάνο για την Νέα Υόρκη, όπου και έμενε ο Τζο.
Όταν πλέον το αεροπλάνο είχε σηκωθεί και από κάτω αποχαιρετούσε για πάντα την ελλαδίτσα και τον παλιό του εαυτό, ο 33χρονος- συνομήλικος του Χριστού- Πέτρος, ψέλλισε ειρωνικά :
« Τετέλεσται» και (ναι!) ήταν σαν να άρχιζαν όλα…
Οι καημένοι γονείς είχαν βάλει πρόγραμμα από νωρίς να παντρέψουν τις κορούλες τους αλλά αυτές είτε έμπλεκαν με κομουνιστές, είτε με άθεους οπότε ο κυρ-Κωνσταντίνος όρθωνε το ανάστημά του και απαγόρευε τις συνευρέσεις τους. Εντάξει, δεν έφταιγε μόνον αυτό, καθώς οι δύο χάριτες είχαν κατά γενική ομολογία τεράστιους κώλους… Άσε που ο Χριστούλης τους, είχε διατάξει να μείνουν παρθένες μέχρι το γάμο, γεγονός που δημιουργούσε πρόβλημα στους υποψηφίους γαμβρούς. Έτσι όπως καταλαβαίνετε ο Πέτρος μέχρι και τα 33 του έπρεπε να ανέχεται και την αγαμία (με την καλή έννοια) των αδερφών του.
Από μικρή ηλικία ο ήρωάς μας εντρύφησε στα μεγάλα χριστιανικά ιδεώδη, πηγαίνοντας κάθε Κυριακή στην εκκλησία, αλλά και συζητώντας στο σπίτι με τη μαμά του. Έτσι έμαθε να αγαπά τον πλησίον του, αν έχει δύο πουκάμισα να δίνει το ένα, να έχει το νου του για κανέναν κατακλυσμό –γεγονός που του προκαλούσε τεράστιο άγχος όποτε έπιανε καμιά δυνατή βροχή-, ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άντρες , να νηστεύει τη μεγάλη εβδομάδα και άλλα τέτοια χαριτωμένα και χρήσιμα για κάθε αγόρι που θέλει κάποια στιγμή να γίνει άντρας…
Ο Πέτρος αγαπούσε το Χριστό. Κάθε μεγάλη Παρασκευή στη εκκλησία έβαζε τα κλάματα, ενώ ταυτοχρόνως καταπίεζε την οργή του για αυτούς που τον σταύρωσαν. Τους εβραίους! Αυτή τη βρωμερή φυλή, αυτούς τους σιχαμένους παρίες (σύμφωνα με τα λόγια του πατρος του) που βάλθηκαν να κατακτήσουν τον κόσμο με ύπουλα μέσα. Ω, ναι ! Πόσο μισούσε τους Εβραίους! Ακόμα και τώρα στα 33 του το μίσος του συνεχώς μεγάλωνε γι αυτούς. Βέβαια δεν μισούσε μόνον αυτούς…
Δεν σπούδασε ο Πέτρος. Τι να τα κάνει τα πτυχία. «Είδαμε και τους άλλους που σπούδασαν» έλεγε ο «αυτοκράτωρ» πατήρ, «γεμάτα κομουνιστές και μασόνους είναι τα πανεπιστήμια γιε μου, άστο. Τελείωσε εσύ το σχολείο, πρώτα ο Θεός, και θα σε πάρω στη δουλειά μου».
Έτσι αφού με τα χίλια ζόρια και τις χίλιες καρπαζιές που έτρωγε από τους συμμαθητές του, κατάφερε και πήρε το απολυτήριο πήγε στην ψησταριά του πατέρα του. Τι είχε γίνει όμως? Με όλους αυτούς τους μετανάστες που είχαν θρονιαστεί στην Ελλαδάρα μας,οι δουλειές είχαν αρχίσει να πέφτουν. Δεν ξέρω πώς, αλλά είχαν αρχίσει να πέφτουν. Άσε που όλοι αυτοί ήταν και εν δυνάμει βιαστές και έτσι ο Πέτρος έπρεπε να προσέχει πλέον περισσότερο τις χοντροκώλες αδερφές του. Ναι, η Ελλαδάρα είχε πια βρωμίσει, πόσο μάλλον η Κυψέλη που πλέον είχε γίνει Μπρούκλιν. Άσε που ήταν και αυτά τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ πάνω και δεν έκαναν τίποτα. «Που είναι ο Καραμανλής, που είναι ο Παπαδόπουλος?» αναρωτιόταν ο πατήρ. Και ο υιός άκουγε…
Τότε –γύρω στα είκοσι- λοιπόν ,ο Πέτρος εκτός από την χριστιανική, απέκτησε και έντονη εθνική αλλά και πολιτική συνείδηση. Βέβαια όσον αφορά στην πολιτική, τα πράγματα ήταν παρωχημένα. Το κόμμα πλέον είχε «φλωρέψει». Δεν έπαιρνε σαφείς θέσεις για σπουδαία θέματα , όπως η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, η «βασιλική» περιουσία και το αν αυτοί που καίνε ελληνικές σημαίες έπρεπε να κρεμιόνται στο Σύνταγμα. Τέλος πάντων…
Στα εθνικά τώρα... Δεν σας περιέγραψα όμως τον αγαπητό Πέτρο… Ο Πέτρος ήταν μετρίου αναστήματος, μαυριδερός, με γαμψή μύτη και πράσινα μάτια(!). Ναι ξέρω, δεν είχε εμφανισιακώς καμία σχέση –όπως οι περισσότεροι από μας- με αυτά τα τρομερά και φοβερά αγάλματα που οι τεράστιοι προγονοί(?) μας έφτιαξαν όταν όλοι οι άλλοι ζούσαν σε σπηλιές(!). Δεν θα έλεγες ότι μοιάζει με τούρκο αλλά ούτε και με γερμανό (δεν ξέρω πως μου ήρθαν αυτοί οι δύο λαοί) αλλά με κάτι πιο μπερδεμένο και δυσδιάκριτο. Αυτό δεν τον πτόησε βέβαια στο να πιστεύει στην καθαρότητα της φυλής αλλά και του ιδίου. Ναι ήταν ένα άξιο τέκνο του ελληνισμού! Αναθρεμμένος πιστά πάνω στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια δεν μπορούσε άλλο να ανεχθεί την καπήλευση της Ελλαδάρας από όλα αυτά τα σκουλήκια. Έτσι εκτός από τους Εβραίους έμαθε να μισεί τους Αλβανούς, Πολωνούς, Ουκρανούς, Ρουμάνους και γενικότερα όλους τους μετανάστες που έπαιρναν την μπουκιά απ’ το στόμα του ελληναρά. Εννοείται δε τους κομουνιστές, μασόνους, πασόκους , αναρχικούς κ.ο.κ..
Ευτυχώς γι αυτόν βρέθηκε μια κοπέλα που έτρεφε ανάλογα αισθήματα. Η Ελενίτσα. «Τι ευτυχία,» σκέφτηκε «να έχει το ίδιο όνομα με τη μαμά…». Την Ελενίτσα την γνώρισε στην Κλαυθμώνος το 2000, στις εκλογές. Είχε κατέβει με το σόι του να πανηγυρίσει την αποτίναξη του πασόκιου ζυγού. Φευ. Η μαφία του Σημίτη έκλεψε(?) στις εκλογές και η «Πασοκάρα» ξαναβγήκε. Ο Πέτρος «παρηγόρησε» την Ελενίτσα και συμφώνησαν να μείνουν μαζί αυτή την δύσκολη τετραετία που θα ερχόταν και όταν ερχόταν στην εξουσία είτε η ΝΔ, είτε ο Χριστόδουλος, είτε κάποιος Γλίξμπουργκ, θα παντρευόντουσαν…
Μετά τεσσάρων χρόνων ο λαός μίλησε. Είχε έρθει η ώρα για τις βέρες των αρραβώνων . Ξέρετε οι δεξιοί/χριστιανοί κυρίως, δυστυχώς όμως και άλλοι διατηρούν αυτό το θλιβερό έθιμο, που το συναντάμε στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες ή σε αμερικάνικες σαπουνόπερες! Τι ωραίος αρραβώνας αλήθεια ήταν αυτός! Πόσο ταίριαζαν τα πεθερικά, τι καλός που ήταν ο παπάς, τι ωραίο φαγητό! Πόσο όμορφα έδειχνε να κυλάει η ζωή από εδώ και πέρα…
Ο Πέτρος συνήθιζε κάθε δεκαπενταύγουστο να πηγαίνει οικογενειακώς σε κάποια Παναγία. (Καταλαβαίνετε τι εννοώ). Έτσι το 2005 (ένα χρόνο μετά τον αρραβώνα του) στα 33 του πήγε με τις αδερφές του, τους γονείς του, την Ελενίτσα και τους γονείς αυτής, στην Τήνο. Εκεί αφού προσκύνησαν την παναγία τους –και λέω «τους» επειδή την ένιωθαν πραγματικά κοντά τους- , έκαναν κάποιες βόλτες στο νησί και αποφάσισαν να πεταχτούν στη Μύκονο να δουν τι γίνεται σε αυτό το περίφημο νησί της ακολασίας. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς το είδαν σαν ιεραποστολή, πίστευαν ότι θα μπορούσαν εκεί να φέρουν κάποιους άπιστους στο δρόμο του υψίστου. Δυστυχώς γι αυτούς η εκδρομή έμελλε να μετατραπεί σε πανωλεθρία…
Μια αποφράδα βραδιά και ενώ το ζεύγος έπινε τα ποτά του σε ένα παραθαλάσσιο μπαράκι, η μέλλουσα σύζυγος νύσταξε. Ο Πέτρος της είπε ότι θα καθόταν λίγο ακόμα να πιει το ποτό του και θα ερχόταν στο δωμάτιο- το οποίο ήταν πολύ κοντά- το πολύ σε μισή ώρα. «Οκ αγάπη μου να προσέχεις!» είπε η Ελενίτσα και έφυγε , αφού τον φίλησε σταυρωτά.
Τότε ήρθε αυτός. Καθόταν ώρα δίπλα στο ζευγάρι στο μπαρ και έδειχνε να λιγουρεύεται την Ελενίτσα. Τελικά δεν ήταν αυτή που ήθελε. Ο «όμορφος ξένος» πλησίασε τον Πέτρο και με σπαστά ελληνικά του είπε :
-« Να κεράσει ένα ποτό?»
-«Γιατί όχι» απήντησε ο ήδη ζαλισμένος Πέτρος.
«Γιατί όχι». Ποτέ κανένα «γιατί όχι» δεν έκανε τόση ζημιά σε τόσους ανθρώπους. Ο Πέτρος βρέθηκε στο δωμάτιο του τύπου, στα τέσσερα να κάνει κάτι διόλου χριστιανικό αλλά πολύ αρχαιοελληνικό… Απ’ ότι φαίνεται είχε κάποιες τάσεις από μικρός… Έτσι λέγανε τουλάχιστον στην Κυψέλη…
Εκείνη τη νύχτα λοιπόν ο Πέτρος ανακάλυψε τη φύση του, μια φύση που τόσο πολύ είχε ή του είχαν καταπιέσει. Η αλήθεια είναι ότι τόσα χρόνια –όσα έζησε ο Χριστός- δεν μπορείς να πεις ότι ένιωσε ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος. Απλά έλεγε ναι σε ότι έμαθε από το σπίτι χωρίς να το πολυεξετάζει. Τώρα πια με τον Τζόζεφ… Τζόζεφ είπατε? Μα αυτό? Αυτό δεν είναι?
Εβραϊκό! Ναι και ο Πέτρος το ανακάλυψε με τον πιο ρομαντικό τρόπο. Το επόμενο πρωί πλημμυρισμένος από έρωτα για τον Τζο, θέλησε να τον ξυπνήσει με στοματικό έρωτα. Αυτό που είδε τον παραξένεψε –δεν το είχε δει βλέπεις το μέλος του συντρόφου του όλη νύχτα μιας και αυτός, ήταν συνεχώς από πίσω του. Ο Πέτρος ερωτεύτηκε το περίτμητο πέος καθώς και τον κάτοχό του…
Στα 33 του λοιπόν ο φίλος μας πέταξε όλα τα δόγματα που οι αμόρφωτοι γονείς του, του εμφύσησαν. Απαρνήθηκε την καταγωγή του και έφυγε με το πρώτο αεροπλάνο για την Νέα Υόρκη, όπου και έμενε ο Τζο.
Όταν πλέον το αεροπλάνο είχε σηκωθεί και από κάτω αποχαιρετούσε για πάντα την ελλαδίτσα και τον παλιό του εαυτό, ο 33χρονος- συνομήλικος του Χριστού- Πέτρος, ψέλλισε ειρωνικά :
« Τετέλεσται» και (ναι!) ήταν σαν να άρχιζαν όλα…
Wednesday, September 06, 2006
Ένα παράξενο όνειρο
Ένα γλυκό χαμόγελο και μια συνομιλία κατά τη διάρκεια της οποίας, θα κοιταζόμασταν κι οι δυο στα μάτια θα με ικανοποιούσε…
Αυτή κι εγώ ένα μουντό γκρι απόγευμα –σαν το σημερινό – σε ένα σπίτι (δικό της ή δικό μου δεν έχει σημασία) να πίνουμε τσάι. Εγώ να κάθομαι στη μέση ενός τριθέσιου καναπέ και αυτή απέναντί μου ακριβώς πάνω σε ένα κόκκινο πουφ. Ναι πάνω στο πουφ που θα την έχει ρουφήξει- έτσι μικροκαμωμένη που είναι- μέσα του, αμέριμνη να παίζει με τα μαλλιά της, ενώ κατά διαστήματα θα προσπαθεί να ξεκολλήσει απ’ αυτό για να πιάσει την κούπα της από το τραπέζι. Εννοείται πως θα παίζει μουσική ,μάλλον τζαζ, ναι τζαζ κάτι που έχει επιλέξει η ίδια. Κάτι που κάτι της θυμίζει. Από εμάς…
Να παίζει o Mingus το “a foggy day” από τους Gerschwins…( Μας αρέσουν οι Gerschwins, δεν θα γινόταν ποτέ να μην μας αρέσουν…) Αυτή να μου μιλάει κάνοντας χειρονομίες στον αέρα ,αέρινες ,υπνωτιστικές κινήσεις με τα δυο της χέρια ταυτόχρονα, αυτές για τις οποίες την ερωτεύτηκα (κυρίως!). Και να σκύβει μία για την κούπα, μία για να πιάσει τα τσιγάρα της και τότε εγώ να ρίχνω κλεφτές ματιές στο ντεκολτέ της. Αυτή θα το καταλαβαίνει και θα χαμογελάει με νόημα -καθώς θα σηκώνει λίγο τη φανέλα της – σα να θέλει να μου πει ότι δεν χρειάζεται να το κάνω αυτό μιας και είναι δικιά μου ολόκληρη, μπορώ να την έχω…
Τότε εγώ τις λέω «τι να κάνω? Μ’ αρέσει να σε χαζεύω!». «Να σε χαζεύω»…Αλήθεια το έχετε πει ποτέ αυτό ή ακόμα σας το είπε ποτέ κάποιος/α ? ‘Όταν βρίσκεστε με τον άνθρωπο σας –εσείς που αγαπάτε- τον χαζεύετε? Φαντάζομαι πως ναι. Φαντάζομαι πως δεν γίνεται αλλιώς…
Όχι-όχι! Κανένα άγχος για σεξ αυτές τις στιγμές. Αυτές τις στιγμές μας αρέσει να καθόμαστε και να μιλάμε ή και να μη μιλάμε, αρκεί να χαζεύει ο ένας τον άλλον… Θαυμάζει ο ένας τον άλλον βλέπεις… (Εγώ κι αυτή. Θα με ικανοποιούσε)
Μένουμε μαζί? Όχι ,δεν νομίζω ότι θα μας έκανε καλό ,αν και ποτέ δεν ξέρεις. Είναι σα να μένουμε μαζί. Ξέρω το σπίτι της και αυτή το δικό μου. Εξάλλου τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα κοιμόμαστε μαζί. Απλά έρχεται φυσικό κάποιες μέρες να θέλει ο καθένας το χώρο του. Όχι βέβαια τέτοιες μουντές ανοιξιάτικες μέρες. Τέτοιες μέρες συνήθως μου τηλεφωνεί και με καλεί σπίτι της. Εκεί θα με περιμένει ντυμένη άνετα , ευδιάθετη έτοιμη να φτιάξει και τη δική μου διάθεση, η οποία φτιάχνει αμέσως με το που τη βλέπω. Θα έχει έτοιμο νερό για τσάι και ένα καλό κρασί για το βράδυ που λέμε (ουσιαστικά αυτή το λέει) να παραγγείλουμε. Έχει πρόγραμμα. Δεν με πειράζει αυτό. Δεν έχει ποτέ το ίδιο πρόγραμμα .
Κάνουμε σχέδια για το καλοκαίρι που έρχεται. Ξέρεις που θα πάμε διακοπές κοκ. Όχι, δεν μας αρέσει να κάνουμε σχέδια γενικά για το μέλλον… Δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται… Απλά χαζεύουμε στο δίκτυο για κανένα όμορφο μέρος να πάμε. Το βρήκαμε. Συμφωνούμε εύκολα…Αρχίζει να νυχτώνει. Αυτή βάζει να παίξει το Köln Concert και αρχίζει να χορεύει μόνη (και μάλλον λίγο αδέξια αν και νομίζω ότι μικρή πήγαινε χορό) στο κέντρο του σαλονιού. Γελάω με αυτή της την αδεξιότητα, αλλά μετά από λίγο την χαζεύω με ευχαρίστηση. Είναι τόσο όμορφη.
Φέρνω το κρασί απ’ την κουζίνα και φτιάχνω ένα τσιγάρο. Είναι ότι πρέπει για την περίσταση…
(i do not know what it is about you that closes
and opens;only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody,not even the rain,has such small hands
somewhere i have never travelled,gladly beyond
by E. E. Cummings
Αυτή κι εγώ ένα μουντό γκρι απόγευμα –σαν το σημερινό – σε ένα σπίτι (δικό της ή δικό μου δεν έχει σημασία) να πίνουμε τσάι. Εγώ να κάθομαι στη μέση ενός τριθέσιου καναπέ και αυτή απέναντί μου ακριβώς πάνω σε ένα κόκκινο πουφ. Ναι πάνω στο πουφ που θα την έχει ρουφήξει- έτσι μικροκαμωμένη που είναι- μέσα του, αμέριμνη να παίζει με τα μαλλιά της, ενώ κατά διαστήματα θα προσπαθεί να ξεκολλήσει απ’ αυτό για να πιάσει την κούπα της από το τραπέζι. Εννοείται πως θα παίζει μουσική ,μάλλον τζαζ, ναι τζαζ κάτι που έχει επιλέξει η ίδια. Κάτι που κάτι της θυμίζει. Από εμάς…
Να παίζει o Mingus το “a foggy day” από τους Gerschwins…( Μας αρέσουν οι Gerschwins, δεν θα γινόταν ποτέ να μην μας αρέσουν…) Αυτή να μου μιλάει κάνοντας χειρονομίες στον αέρα ,αέρινες ,υπνωτιστικές κινήσεις με τα δυο της χέρια ταυτόχρονα, αυτές για τις οποίες την ερωτεύτηκα (κυρίως!). Και να σκύβει μία για την κούπα, μία για να πιάσει τα τσιγάρα της και τότε εγώ να ρίχνω κλεφτές ματιές στο ντεκολτέ της. Αυτή θα το καταλαβαίνει και θα χαμογελάει με νόημα -καθώς θα σηκώνει λίγο τη φανέλα της – σα να θέλει να μου πει ότι δεν χρειάζεται να το κάνω αυτό μιας και είναι δικιά μου ολόκληρη, μπορώ να την έχω…
Τότε εγώ τις λέω «τι να κάνω? Μ’ αρέσει να σε χαζεύω!». «Να σε χαζεύω»…Αλήθεια το έχετε πει ποτέ αυτό ή ακόμα σας το είπε ποτέ κάποιος/α ? ‘Όταν βρίσκεστε με τον άνθρωπο σας –εσείς που αγαπάτε- τον χαζεύετε? Φαντάζομαι πως ναι. Φαντάζομαι πως δεν γίνεται αλλιώς…
Όχι-όχι! Κανένα άγχος για σεξ αυτές τις στιγμές. Αυτές τις στιγμές μας αρέσει να καθόμαστε και να μιλάμε ή και να μη μιλάμε, αρκεί να χαζεύει ο ένας τον άλλον… Θαυμάζει ο ένας τον άλλον βλέπεις… (Εγώ κι αυτή. Θα με ικανοποιούσε)
Μένουμε μαζί? Όχι ,δεν νομίζω ότι θα μας έκανε καλό ,αν και ποτέ δεν ξέρεις. Είναι σα να μένουμε μαζί. Ξέρω το σπίτι της και αυτή το δικό μου. Εξάλλου τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα κοιμόμαστε μαζί. Απλά έρχεται φυσικό κάποιες μέρες να θέλει ο καθένας το χώρο του. Όχι βέβαια τέτοιες μουντές ανοιξιάτικες μέρες. Τέτοιες μέρες συνήθως μου τηλεφωνεί και με καλεί σπίτι της. Εκεί θα με περιμένει ντυμένη άνετα , ευδιάθετη έτοιμη να φτιάξει και τη δική μου διάθεση, η οποία φτιάχνει αμέσως με το που τη βλέπω. Θα έχει έτοιμο νερό για τσάι και ένα καλό κρασί για το βράδυ που λέμε (ουσιαστικά αυτή το λέει) να παραγγείλουμε. Έχει πρόγραμμα. Δεν με πειράζει αυτό. Δεν έχει ποτέ το ίδιο πρόγραμμα .
Κάνουμε σχέδια για το καλοκαίρι που έρχεται. Ξέρεις που θα πάμε διακοπές κοκ. Όχι, δεν μας αρέσει να κάνουμε σχέδια γενικά για το μέλλον… Δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται… Απλά χαζεύουμε στο δίκτυο για κανένα όμορφο μέρος να πάμε. Το βρήκαμε. Συμφωνούμε εύκολα…Αρχίζει να νυχτώνει. Αυτή βάζει να παίξει το Köln Concert και αρχίζει να χορεύει μόνη (και μάλλον λίγο αδέξια αν και νομίζω ότι μικρή πήγαινε χορό) στο κέντρο του σαλονιού. Γελάω με αυτή της την αδεξιότητα, αλλά μετά από λίγο την χαζεύω με ευχαρίστηση. Είναι τόσο όμορφη.
Φέρνω το κρασί απ’ την κουζίνα και φτιάχνω ένα τσιγάρο. Είναι ότι πρέπει για την περίσταση…
(i do not know what it is about you that closes
and opens;only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody,not even the rain,has such small hands
somewhere i have never travelled,gladly beyond
by E. E. Cummings
radiohead?
Tuesday, September 05, 2006
Subscribe to:
Posts (Atom)
