Ένα παράξενο όνειρο

Ένα γλυκό χαμόγελο και μια συνομιλία κατά τη διάρκεια της οποίας, θα κοιταζόμασταν κι οι δυο στα μάτια θα με ικανοποιούσε…
Αυτή κι εγώ ένα μουντό γκρι απόγευμα –σαν το σημερινό – σε ένα σπίτι (δικό της ή δικό μου δεν έχει σημασία) να πίνουμε τσάι. Εγώ να κάθομαι στη μέση ενός τριθέσιου καναπέ και αυτή απέναντί μου ακριβώς πάνω σε ένα κόκκινο πουφ. Ναι πάνω στο πουφ που θα την έχει ρουφήξει- έτσι μικροκαμωμένη που είναι- μέσα του, αμέριμνη να παίζει με τα μαλλιά της, ενώ κατά διαστήματα θα προσπαθεί να ξεκολλήσει απ’ αυτό για να πιάσει την κούπα της από το τραπέζι. Εννοείται πως θα παίζει μουσική ,μάλλον τζαζ, ναι τζαζ κάτι που έχει επιλέξει η ίδια. Κάτι που κάτι της θυμίζει. Από εμάς…
Να παίζει o Mingus το “a foggy day” από τους Gerschwins…( Μας αρέσουν οι Gerschwins, δεν θα γινόταν ποτέ να μην μας αρέσουν…) Αυτή να μου μιλάει κάνοντας χειρονομίες στον αέρα ,αέρινες ,υπνωτιστικές κινήσεις με τα δυο της χέρια ταυτόχρονα, αυτές για τις οποίες την ερωτεύτηκα (κυρίως!). Και να σκύβει μία για την κούπα, μία για να πιάσει τα τσιγάρα της και τότε εγώ να ρίχνω κλεφτές ματιές στο ντεκολτέ της. Αυτή θα το καταλαβαίνει και θα χαμογελάει με νόημα -καθώς θα σηκώνει λίγο τη φανέλα της – σα να θέλει να μου πει ότι δεν χρειάζεται να το κάνω αυτό μιας και είναι δικιά μου ολόκληρη, μπορώ να την έχω…
Τότε εγώ τις λέω «τι να κάνω? Μ’ αρέσει να σε χαζεύω!». «Να σε χαζεύω»…Αλήθεια το έχετε πει ποτέ αυτό ή ακόμα σας το είπε ποτέ κάποιος/α ? ‘Όταν βρίσκεστε με τον άνθρωπο σας –εσείς που αγαπάτε- τον χαζεύετε? Φαντάζομαι πως ναι. Φαντάζομαι πως δεν γίνεται αλλιώς…
Όχι-όχι! Κανένα άγχος για σεξ αυτές τις στιγμές. Αυτές τις στιγμές μας αρέσει να καθόμαστε και να μιλάμε ή και να μη μιλάμε, αρκεί να χαζεύει ο ένας τον άλλον… Θαυμάζει ο ένας τον άλλον βλέπεις… (Εγώ κι αυτή. Θα με ικανοποιούσε)
Μένουμε μαζί? Όχι ,δεν νομίζω ότι θα μας έκανε καλό ,αν και ποτέ δεν ξέρεις. Είναι σα να μένουμε μαζί. Ξέρω το σπίτι της και αυτή το δικό μου. Εξάλλου τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα κοιμόμαστε μαζί. Απλά έρχεται φυσικό κάποιες μέρες να θέλει ο καθένας το χώρο του. Όχι βέβαια τέτοιες μουντές ανοιξιάτικες μέρες. Τέτοιες μέρες συνήθως μου τηλεφωνεί και με καλεί σπίτι της. Εκεί θα με περιμένει ντυμένη άνετα , ευδιάθετη έτοιμη να φτιάξει και τη δική μου διάθεση, η οποία φτιάχνει αμέσως με το που τη βλέπω. Θα έχει έτοιμο νερό για τσάι και ένα καλό κρασί για το βράδυ που λέμε (ουσιαστικά αυτή το λέει) να παραγγείλουμε. Έχει πρόγραμμα. Δεν με πειράζει αυτό. Δεν έχει ποτέ το ίδιο πρόγραμμα .
Κάνουμε σχέδια για το καλοκαίρι που έρχεται. Ξέρεις που θα πάμε διακοπές κοκ. Όχι, δεν μας αρέσει να κάνουμε σχέδια γενικά για το μέλλον… Δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται… Απλά χαζεύουμε στο δίκτυο για κανένα όμορφο μέρος να πάμε. Το βρήκαμε. Συμφωνούμε εύκολα…Αρχίζει να νυχτώνει. Αυτή βάζει να παίξει το Köln Concert και αρχίζει να χορεύει μόνη (και μάλλον λίγο αδέξια αν και νομίζω ότι μικρή πήγαινε χορό) στο κέντρο του σαλονιού. Γελάω με αυτή της την αδεξιότητα, αλλά μετά από λίγο την χαζεύω με ευχαρίστηση. Είναι τόσο όμορφη.
Φέρνω το κρασί απ’ την κουζίνα και φτιάχνω ένα τσιγάρο. Είναι ότι πρέπει για την περίσταση…



(i do not know what it is about you that closes
and opens;only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody,not even the rain,has such small hands

somewhere i have never travelled,gladly beyond
by E. E. Cummings