Ο μικρός Βύρων...

Ολίγον τι από Βολταίρο,ολίγον τι από κουβέντες της ταβέρνας (μεταξύ ρουφιάνων...) και αρκετή δόση ανοησίας είναι τα περιεχόμενα ενός μάλλον αποτρόπαιου άμα τε και επαίσχυντου άρθρου,που δημοσιεύεται σήμερα σε τοπίκη εφημέριδα της πόλεως των Πατρών.Η εφημερίδα Πελοπόννησος λοιπόν,την οποία είχα την ατυχία να αγγίξω σήμερα το πρωί με μιά αφελή περιέργεια να ενημερωθώ για τα δρώμενα μιας πόλης που είχα μήνες να επισκευθώ, φιλοξενεί κάποιον (σκαιό βάσειν φωτογραφίας) κύριο Θρασύβουλο Μαυρομάτη -αγνώστων λοιπών στοιχείων- όστις θέλει να μας μιλήσει για την αριστερά και τα "ιδιαίτερα" χαρακτηριστικά της φύσης της.Ήτοι, η λαγνεία της για εξουσία,τα αδιέξοδά της, μια οσφυοκαμπτική έλλειψη προσαρμογής στην πραγματικότητα και φυσικά η συνήθης λογοκρίνουσα στάση της απέναντι στο διαφορετικό!
Το αρθράκι θυμίζει έκθεση μαθητή γυμνασίου τόσο ως προς τη δομή του, καθότι ο "αρθρογράφος" κάνει κοινότυπο αναφορικό στον Βολταίρο(και σε ο,τι πιο τετριμμένο έχει γράψει)πρόλογο, αλλά και ως προς το αφελές περιεχόμενο.Με ένα νεομακαρθισμικό μένος ο κύριο Μαυρομάτης αναπαράγει και υπερασπίζεται τις ατυχείς δηλώσεις Πολύδωρα,ενώ παράλληλα επιτίθεται της αριστεράς η οποία όπως λέει αρέσκεται στο να λογοκρίνει οτιδήποτε δεν της αρέσει...Το άρθρο δυστυχώς δεν έχω την τεχνολογική δυνατότητα να το αναδημοσιεύσω και μάλλον το να κάτσω να το πρηκτρολογήσω θα ήταν χάσιμο χρόνου...
Το θέμα βέβαια δεν είναι το ίδιο και το αυτό έργο του κυρΘρασύβουλου αλλά το κατά πόσο μια εφημερίδα που επαίρεται ως ανεξάρτητη (κάτω από τον τίτλο της) μπορεί και φιλοξενεί τέτοια ανοσιουργήματα.Το μέλλον του τύπου (και δη του δεξιού) προβλέπεται ούτως ή άλλως νοσηρό, πόσο μάλλον του τοπικού-τοπικιστικού που προκειμένου να γεμίσει τις σελίδες του, φιλοξενεί οποιαδήποτε ασυναρτησία οποιουδήποτε τυχάρπαστου αντί να μένει στα "νέα" της περιφέρειάς του άντε και σε καμία διαφήμιση ψησταριάς...Όσο για τον κυρΘρασύβουλο :"Θρασύβουλα, όπως πας μέσα,τρία σουβλάκια απ'όλα,δυο μπύρες και το λογαριασμό!".

Βαριέμαι

Βαριέμαι.Βαριέμαι πολύ τελευταία.Βλέποντας όμως τι έγραφα πριν κάμποσο καιρό,καταλαβαίνω ότι προφανώς και βαριόμουν περισσότερο τότε.Πάλι καλά λοιπόν...
Εννοείται ότι βαριέμαι τις γιορτές,βαριέμαι τις συνάξεις με συγγενείς και (παλιούς) φίλους πίσω στο χωριό,βαριέμαι το κρύο,τις κρύες και τους αγιοβασίληδες...
Έχω βαρεθεί την πόκα,την πρέφα και οτιδήποτε παίζεται με τράπουλα.Τα κάλαντα,τα τρίγωνα,τα ερωτικά τρίγωνα,τους ερωτευμένους και τους φρικαρισμένους.
Βαριέμαι τις πορείες,τις απεργίες,τους μπάτσους,τους χαφιέδες και τώρα που το σκέφτομαι θα κόψω τους καφέδες.
Βαριέμαι το 2006,αλλά μάλλον θα βαριέμαι και το 2007...
Βαριέμαι τα μπαράκια,τα ποτάκια,τα παιδάκια,στους δρόμους τα φωτάκια και ναι,βαριέμαι του αι βασίλη τα κόκκινα σκουφάκια.
Βαριέμαι τις γαλοπούλες,τις χωριατοπούλες,τις μικρούλες.Την βασιλόπιτα,όσο και τη χορτόπιτα,το φλουρί (γιατί δεν το έχει καταπιεί κανένας κατά λάθος τόσα χρόνια?),τη φασαρία,τη φλυαρία,τις γραβάτες.Ευτυχώς όχι τις γάτες.
Βαριέμαι που βαριέμαι τόσο,γι αυτό και δεν με ενδιαφέρει να ολόκληρώσω(γενικά...)

Πάτρα part 2

Είδα χτες στην ΕΡΤ την ταινία του Ν.Γραμματικού "Ο Βασιλιάς".Μια πραγματικά καλή ταινιούλα για τα φτωχά ελληνικά δεδομένα.Την ταινία δεν την πρόλαβα απ'την αρχή και (δεν ξέρω και αν το δείχνει) έτσι δεν μπορούσα να καταλάβω που ήταν άραγε το χωριό που πήγε ο τύπος για να "ξεφύγει".Η αλήθεια είναι ότι οι συμπεριφορές των χωρικών μου θύμιζαν πολλά.Τελικά ήταν ένα χωριό της Αχαίας...
Τυχαία?
Πού να ξέρω...
Απλά σκέφτηκα ότι ίσως η παραγωγή ήταν μικρή και η ταινία γυρίστηκε αναγκαστικά σε ένα μικρό χωριουδάκι και όχι στο μεγαλύτερο του νομού,γεγονός που θα την έκανε πιο "γκλαμουράτη".Εννοώ ότι τέτοιοι μπουρτζόβλαχοι υπάρχουν σε χιλιάδες στην Πάτρα ("το μεγαλύτερο χωριό της Ελλάδας" όπως έλεγα στο στρατό) και με έπιασε το παράπονο που δεν έγινε η γενέτειρά μου κεντρικός τόπος γυρισμάτων...Κρίμα!
Δεν θα πλατιάσω απλά θα κλείσω με τα λόγια ενός μεγάλου,μιας και πρέπει σιγά σιγά να εξηγήσω τον εαυτό μου και γιατί γράφω ότι γράφω, γι αυτό το μοναδικού μικροαστισμού μέρος της χώρας
"-και ποια η διαδικασία της κάθαρσης?πώς γίνεται?
-με εξοστρακισμό ή ανταποδιδοντας το αίμα με αίμα!"

Πάτρα part 1

Ξύπνησε αργά...Γύρω στις 12....Η μαμά του τον ρώτησε τι θα ήθελε να φάει το μεσημέρι...Κόντευε 30...Και οι φίλοι του κόντευαν 30...Και αυτούς οι μαμάδες τους, τους ρωτούσαν τι θα ήθελαν για μεσημεριανό...Άρα?
Άρα δεν τρέχει τίποτα...σκέφτηκε...
Πολλά λεφτά στην τσέπη...Πολλά λεφτά απ'τη δουλειά,πολλά λεφτά χαρτζιλίκι...
Τι θα τα κάνω?Που θα τα πιώ?Τι μαλακία θα πω σήμερα?Κάτι θα βρω...(Θα διαβάσω κάτι ή θα το βρω στο internet)...
Καμιά γκόμενα?Δε λέω...Κάποιοι φίλοι μου γαμούν...Όταν ο μπαμπάς λείπει απ'το σπίτι...Ναι...Δεν έχουν σπίτι...Μένουν στον μπαμπά ακόμα...Και όταν λείπει...Εμπρός να γαμήσουμε...
Να ψωνήσουμε...Μη δείχνουμε ίδιοι με όλοι τη βλαχειά που κυκλοφορεί γύρω...Να αγοράσουμε...Είμαστε στελέχη,είμαστε ροκ σταρ,είμαστε φιλόσοφοι,είμαστε επιστήμονες,είμαστε συγγραφείς,είμαστε καλλιτέχνες,είμαστε γκαρσόνια και μπάρμεν,είμαστε μαγαζάτορες,αλλά...
αλλά είμαστε εμείς...Είμαστε παρέα...
Είμαστε μεγάλη παρεά...
Είμαστε μεγάλοι...
Σηκώθηκε απ'το κρεβάτι γύρω στις 14:00...
Χάζεψε λίγο τηλεόραση,χάζεψε λίγο δίκτυο(να πληροφορηθεί και όχι να γνωρίσει,όχι να μάθει...)και περίμενε να περάσει η ώρα,για να έρθει η νύχτα...
Η νύχτα που θα βρει καμιά γκομενίτσα να πηδήξει,που θα το παίξει έξυπνος στους φίλους του,που θα αποδείξει την τραγικότητά του πίνοντας...
Η νύχτα που του είχε στερήσει ο μπαμπάς όταν ήταν μικρός,ενώ τώρα παρόλο που μένουν μαζί,δεν τον ρωτάει τι ώρα θα γυρίσει...

Έρχεται η νύχτα...Δεν αντέχει άλλο αυτή την μετριότητα...Δεν αντέχει άλλο αυτό το στάσιμο της όλης κατάστασης...Αυτό το προβλεπόμενο...Αυτό το ρεπετισιόν...Φτάνει...Ως εδώ..."Δεν τα έχω πάρει με τους φίλους μου"..."Τα έχω πάρει με τις συνηθειές τους"...Λέει...Αν και μπορεί να είναι αλλιώς...
"Στρίβω τη Ραδινού και πάω στο στέκι-σε ένα από τα στέκια-στο στέκι μας για φέτος"...
"Κατεβαίνω τα σκαλιά του blue monday και όπως βλέπω αυτούς που περίμενα να δω εδώ και μέρες εκεί να κάθονται,φωνάζω:"

"ΤΥΡΙΑ ΞΥΠΝΑΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΦΑΝΕ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ"

Η τελευταία ροκ συναυλία

Τι να πω για το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα του πλανήτη που είχα την τύχη να δω ζωντανά?...Για την ώρα τίποτα...Από αύριο ίσως...Απλά θα παραθέσω-για την ώρα- τους στίχους με τους οποίους κλείσανε μαζί με το little wing του hendrix-απιστευτό (αλέκο!?!)?
Unsealed, on a porch a letter sat.
Then you said "I wanna leave it again."
Once I saw her on a beach of weathered sand,
And on the sand I wanna leave it again.
On a weekend I wanna wish it all away.
And they called and I said that I want what I said,
And then I call out again...
And the reason, oughta' leave her calm, I know.
I said "I know what I wear, not a box or a bag."

Can you see them? Out on the porch, but they don't wave...
I see them 'round the front way...
And I know and I know I don't want to stay...
Make me cry...

I see... I don't know why there's something else...
I wanna drum it all away...
I said "I don't... I don't know whether was a box or a bag."

Can you see them? Out on the porch, but they don't wave...
I see them 'round the front way...
And I know, and I know, I don't wanna stay at all...I don't wanna stay... I don't wanna stay...

όποιος κατάλαβε...

Λαβ Λέτερ

Αγαπητή Ελενίτσα
Ελπίζω να πέρασες χτες όσο καλά πέρασα και εγώ.Είναι αλήθεια ότι ήπια λίγο παραπάνω αλλά αυτό είναι επειδή δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω κάτι τόσο ωραίο σαν εσένα.Ελενίτσα μου-ελπίζω να μου επιτρέπεις το "μου"-για μένα το χτεσινό ήταν ότι καλύτερο μου έχει συμβεί τους τελευταίους μήνες...
Ελπίζω το πέος μου να σου φάνηκε ικανοποιητικό σε μήκος,καθώς και η διάρκειά μου.Πρέπει να λάβεις υπ'όψιν σου ότι είχα καιρό να το κάνω αυτό.Για μένα ήταν τέλεια χτες το βράδυ.Επίσης πρέπει να ξέρεις ότι δεν σε παρεξηγώ που μου δόθηκες με το πρώτο ραντεβού...Αλίμονο!Τόσα λεφτά χάλασα χτες το βράδυ για σένα-για μας.Και να ξέρεις τον τύπο στο εστιατόριο που πήγαμε τον ξέρω-είναι κολλητός- απλά με ψιλοέγραψε στα αρχίδια του ένεκα του οτί είχε πολύ κόσμο το μαγαζί...
Αλήθεια Ελενίτσα με εμένα θα περάσεις καλα.Δεν ξέρω πόσο σου άρεσε το σεξ που κάναμε χτες,αλλά να ξέρεις μπορώ να είμαι καλύτερος...Ελπίζω να ξαναβρεθούμε και να κάνουμε πάλι ότι κάναμε χτες το βράδυ.Το πέος μου να ξέρεις είναι 17 πόντους μήκος-αν το μετρήσεις κατά μήκος της καμπύλης που κάνει-και θα ήθελα να ξέρεις επίσης ότι παίρνω 1200 ευρώ μισθό από τη δουλειά στην "Απογευματινή".Έχω και δυο στρέμματα στο Ζεφύρι καθώς και μια μονοκατοικία στους Θρακομακεδόνες.
Ελενίτσα θέλω να σου πω ότι δεν είμαι κανένας τυχαίος.Ξέρεις και εσύ ότι μπορείς να μπλέξεις με κανέναν κομουνιστή ή αναρχικό με μακριά μαλλιά-ελπίζω να μην σε ενοχλεί η καράφλα μου-αλλά αυτοί οι τύποι μόνο κακό μπορούν να σου κάνουν.Ενώ εγώ...
Εγώ-δηλαδή ο μπαμπάς μου- ξέρω τον Τσιτουρίδη και αν ξαναβγεί η ΝΔ κυβέρνηση θα με βάλει σίγουρα στο δημόσιο σε μια καλή θέση.Ναι Ελενίτσα έχουμε σοβαρές άκρες στο κόμμα.Ίσως μπορώ να πω στον μπαμπά μου να πει στον Τσιτουρίδη να φτιάξει και εσένα...
Σκέψου το...
Ελπίζω να μη σε πειράζει που "τελείωσα" τόσο νωρίς χτες.Σου είπα ότι είχα καιρό να το κάνω αυτό με κάποια και η αλήθεια είναι ότι φταίει και το ΠΑΣΟΚ για αυτό.Τώρα όμως είμαι έτοιμος να σε ικανοποιώ για πάντα.
Θα ήθελα να πιστεύω ότι τα 250 ευρώ που χάλασα χτες πιάσανε τόπο και ότι είσαι μια σωστή χριστιανή του μεσαίου χώρου που θα μπορούσες να δεις το μέλλον σου μαζί μου.Είμαι σίγουρος από αυτά που είπαμε ότι ταιριάζουμε πολιτικά και είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσαμε να είμαστε το τέλειο ζευγάρι.
Δεν με ενδιαφέρει που μέχρι σήμερα γαμιόσουν για ένα πιάτο ψαρονέφρι,με ενδιαφέρει το τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ και πέρα μαζί.Τσιτουρίδης...Μπαμπάς...
Θα το ξαναπώ και ας γίνομαι κουραστικός:δεν την έχω μικρή ούτε χύνω γρήγορα,(αυτά τα λένε οι κομουνιστές εδώ στα Λιόσα για να με χτυπήσουν)απλά είχα καιρό να γαμήσω.
Ελενίτσα θέλω να σε ξαναδώ...
please
Μαζί μου θα περάσεις καλά.Μπορούμε να αρραβωνιαστούμε κιόλας άμα το θες...
Ειλικρινά δικός σου
ο Κωστάκης σου...

Βill just admit it...

Είδαμε στα πλαίσια του φεστιβάλ αθηνών το dave chapelle's block party.ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ.Τι να πω ο kanye με μια ολόκληρη κολεγιακή μπάντα να λέει το jesus walks,η Erykah μαζί με την Jill Scott στο u got me,ο Mos,o Talib,o Common,οι Fugees πάλι μαζί και βέβαια οι legendary Roots...
Τελικά είχε δίκιο ο (αμερικάνος) φίλος που είπε ότι η ραπ είναι η μόνη μουσική που θα ακούγεται μετά το τέλος της μουσικής-το οποίο(τέλος) έρχεται σύντομα αν λάβουμε υπ'όψιν μας ότι στην Ευρώπη και δη στην Αγγλία έχει ήδη τελειώσει(από το 95 μη σου πω...)!
Κρίμα που εδώ δεν μπορούμε να δούμε-ακόμα- τέτοιους μουσικούς παρά μόνο τον τελειωμένο JayZ και κρίμα που έχουμε μπερδέψει τη μουσική αυτή με καυκάσιες εγχώριες καρικατούρες που για να κάνουν κανένα χιτάκι συνεργάζονται με σκουπίδια(βλέπε Βίσση).
Το rap,hip-hop ή όπως θέλετε να το πείτε είναι το μέλλον της μουσικής!Απλά-εσείς οι μουσικόφιλοι- για να καταλάβετε τι ακριβώς είναι, μην το συγχέετε με τον eminem ή με όλα τα γκροτέσκα υποπροοιόντα που σας πλασάρει το mad ως hip-hop γιατί απλά δεν είναι hip-hop αυτό.Αυτά είναι pop επιπέδου Britney(την οποία προσωπικά θεωρώ πολύ μεγαλύτερη από τον eminem)...
Και στην τελική (Βασίλη) το "things fall apart" είναι σίγουρα σημαντικότερος δίσκος από το "ok computer" για τη δεκαετία του 90.Είναι δεδομένο ότι θα το καταλάβεις κάποτε...

U2

Ο Κούντερα περιγράφει τη βραδύτητα σαν ένα μέγεθος ευθέως ανάλογο της μνήμης, ενώ για την ταχύτητα λέει ότι είναι ευθέως ανάλογη της λήθης...
Με αφορμή ενός live των u2(go home) που είδα πρόσφατα και ομολογουμένως μου "ξύπνησε" πολλές μνήμες -μιας και κάποτε,σαν παιδί κι εγώ είχα κόλλημα με το σούπερ-γκρουπ από την Ιρλανδία- συνειδητοποίησα πόσο δίκιο έχει ο "ποιητής".Δυστυχώς λοιπόν για μένα ,όστις κινούμαι όντως σε πολύ αργές ταχύτητες, θυμάμαι.Θυμάμαι την μουσική των u2 (καλά αυτό δεν είναι κακό!) αλλά με έναν τρόπο ιδιαιτέρως ρομαντικό καθώς και εγωκεντρικό.Θυμάμαι το unforgettable fire σαν τον δίσκο που κάποτε μου έσωσε τη ζωή,το actung baby σαν τον αγαπημένο δίσκο της τότε αγαπημένης μου και το zooropa σαν έναν δίσκο αποκάλυψη για μένα, τον δίσκο που όταν τον πρωτοάκουσα ήταν -χωρίς υπερβολή- σαν να ακούω πρώτη φορά μουσική (εντάξει μετά ήρθαν κι άλλοι τέτοιοι...).
Αν σκεφτώ ένα προς ένα τα κομμάτια αυτών των τριών αριστουργημάτων αμέσως θα εμφανιστεί μια συγκεκριμένη εικόνα στο μυαλό μου ή καλύτερα,εικόνες από μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου. Συγκεκριμένα από το zooropa, το lemon μου θυμίζει την Μελίνα,το numb τις πρώτες μέρες στο πανεπιστήμιο,το daddy's gonna pay for your crashed car την Ειρήνη στο τέλος,το babyface την Ειρήνη στην αρχή,το zooropa και το stay(far away so close) τον Σπήλιο και το κόλλημα που είχαμε τότε με τον Wenders και το the first time τον πατέρα μου και όλο το χάος που ακολούθησε αφότου πέθανε.Το ίδιο συμβαίνει και με τους δύο άλλους δίσκους φυσικά(και το πράγμα γίνεται πολύ πιο συναισθηματικό με το unforgettable fire).
Το κακό όμως είναι ότι μιας και αυτούς τους δίσκους θα τους ακούω για πολλά χρόνια ακόμα με τέρψη,θα πρέπει να βρω τον τρόπο όχι αναγκαστικά να μη μου θυμίζουν τίποτα, αλλά τουλάχιστον να μη μου θυμίζουν, μόνο, άτομα που είναι πια μακριά μου(αλλά τόσο κοντά)...
Γεγονός πάντως είναι πως ευχαριστώ τους u2, που πρόσθεσαν αρκετές "μονάδες" στην βραδύτητα μου και λυπάμαι ειλικρινά όλους αυτόυς τους "γρήγορους" ανθρώπους που αν άκουγαν σε ένα μπαρ το bad δεν θα ένιωθαν-θυμόντουσαν τίποτα...(εκτός αν το αγνοούν τελείως σαν τραγούδι,οπότε αγνοούν τους u2,οπότε...)

Idlewild

Χτες πήρα το idlewild των outkast.Πραγματικά διασκεδαστικό...Προς τιμήν τους αλλάζω και τον τίτλο του blog, με ένα σπουδαίο τους στίχο, που με έχει σημαδέψει...(χε,χε!)
crazy bitch...

Ο Τελευταίος Πειρασμός του Πέτρου

Άξιο τέκνο μιας χριστιανικής , δεξιάς οικογενείας (και φιλοβασιλικής) ο Πέτρος μεγάλωσε – όπως ήταν αναμενόμενο – σε ένα αρμονικότατο περιβάλλον γεμάτο στοργή και κανόνες. Μέχρι και τα 33 του έζησε σε ένα πεντάρι στην Κυψέλη με τους αγαπημένους του γονείς τον κύριο Κωνσταντίνο (όπως τον διάσημο αυτοκράτωρ ) και την κυρία Ελένη (όπως την εξίσου διάσημη "αυτοκρατορομήτωρ"). Στο πανέμορφο και προπάντων νοικοκυρεμένο πεντάρι, ζούσαν και οι δύο μικρότερες αδερφές του Πέτρου, η Σπυριδούλα (η οποία πήρε αυτό το απαίσιο όνομα από τον εκλιπών παππού Σπύρο, ένδοξο μέλος του ΕΔΕΣ ) και η Παναγιώτα που δεν μπορώ να φανταστώ από που πήρε το όνομα της.
Οι καημένοι γονείς είχαν βάλει πρόγραμμα από νωρίς να παντρέψουν τις κορούλες τους αλλά αυτές είτε έμπλεκαν με κομουνιστές, είτε με άθεους οπότε ο κυρ-Κωνσταντίνος όρθωνε το ανάστημά του και απαγόρευε τις συνευρέσεις τους. Εντάξει, δεν έφταιγε μόνον αυτό, καθώς οι δύο χάριτες είχαν κατά γενική ομολογία τεράστιους κώλους… Άσε που ο Χριστούλης τους, είχε διατάξει να μείνουν παρθένες μέχρι το γάμο, γεγονός που δημιουργούσε πρόβλημα στους υποψηφίους γαμβρούς. Έτσι όπως καταλαβαίνετε ο Πέτρος μέχρι και τα 33 του έπρεπε να ανέχεται και την αγαμία (με την καλή έννοια) των αδερφών του.
Από μικρή ηλικία ο ήρωάς μας εντρύφησε στα μεγάλα χριστιανικά ιδεώδη, πηγαίνοντας κάθε Κυριακή στην εκκλησία, αλλά και συζητώντας στο σπίτι με τη μαμά του. Έτσι έμαθε να αγαπά τον πλησίον του, αν έχει δύο πουκάμισα να δίνει το ένα, να έχει το νου του για κανέναν κατακλυσμό –γεγονός που του προκαλούσε τεράστιο άγχος όποτε έπιανε καμιά δυνατή βροχή-, ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άντρες , να νηστεύει τη μεγάλη εβδομάδα και άλλα τέτοια χαριτωμένα και χρήσιμα για κάθε αγόρι που θέλει κάποια στιγμή να γίνει άντρας…
Ο Πέτρος αγαπούσε το Χριστό. Κάθε μεγάλη Παρασκευή στη εκκλησία έβαζε τα κλάματα, ενώ ταυτοχρόνως καταπίεζε την οργή του για αυτούς που τον σταύρωσαν. Τους εβραίους! Αυτή τη βρωμερή φυλή, αυτούς τους σιχαμένους παρίες (σύμφωνα με τα λόγια του πατρος του) που βάλθηκαν να κατακτήσουν τον κόσμο με ύπουλα μέσα. Ω, ναι ! Πόσο μισούσε τους Εβραίους! Ακόμα και τώρα στα 33 του το μίσος του συνεχώς μεγάλωνε γι αυτούς. Βέβαια δεν μισούσε μόνον αυτούς…
Δεν σπούδασε ο Πέτρος. Τι να τα κάνει τα πτυχία. «Είδαμε και τους άλλους που σπούδασαν» έλεγε ο «αυτοκράτωρ» πατήρ, «γεμάτα κομουνιστές και μασόνους είναι τα πανεπιστήμια γιε μου, άστο. Τελείωσε εσύ το σχολείο, πρώτα ο Θεός, και θα σε πάρω στη δουλειά μου».
Έτσι αφού με τα χίλια ζόρια και τις χίλιες καρπαζιές που έτρωγε από τους συμμαθητές του, κατάφερε και πήρε το απολυτήριο πήγε στην ψησταριά του πατέρα του. Τι είχε γίνει όμως? Με όλους αυτούς τους μετανάστες που είχαν θρονιαστεί στην Ελλαδάρα μας,οι δουλειές είχαν αρχίσει να πέφτουν. Δεν ξέρω πώς, αλλά είχαν αρχίσει να πέφτουν. Άσε που όλοι αυτοί ήταν και εν δυνάμει βιαστές και έτσι ο Πέτρος έπρεπε να προσέχει πλέον περισσότερο τις χοντροκώλες αδερφές του. Ναι, η Ελλαδάρα είχε πια βρωμίσει, πόσο μάλλον η Κυψέλη που πλέον είχε γίνει Μπρούκλιν. Άσε που ήταν και αυτά τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ πάνω και δεν έκαναν τίποτα. «Που είναι ο Καραμανλής, που είναι ο Παπαδόπουλος?» αναρωτιόταν ο πατήρ. Και ο υιός άκουγε…
Τότε –γύρω στα είκοσι- λοιπόν ,ο Πέτρος εκτός από την χριστιανική, απέκτησε και έντονη εθνική αλλά και πολιτική συνείδηση. Βέβαια όσον αφορά στην πολιτική, τα πράγματα ήταν παρωχημένα. Το κόμμα πλέον είχε «φλωρέψει». Δεν έπαιρνε σαφείς θέσεις για σπουδαία θέματα , όπως η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, η «βασιλική» περιουσία και το αν αυτοί που καίνε ελληνικές σημαίες έπρεπε να κρεμιόνται στο Σύνταγμα. Τέλος πάντων…
Στα εθνικά τώρα... Δεν σας περιέγραψα όμως τον αγαπητό Πέτρο… Ο Πέτρος ήταν μετρίου αναστήματος, μαυριδερός, με γαμψή μύτη και πράσινα μάτια(!). Ναι ξέρω, δεν είχε εμφανισιακώς καμία σχέση –όπως οι περισσότεροι από μας- με αυτά τα τρομερά και φοβερά αγάλματα που οι τεράστιοι προγονοί(?) μας έφτιαξαν όταν όλοι οι άλλοι ζούσαν σε σπηλιές(!). Δεν θα έλεγες ότι μοιάζει με τούρκο αλλά ούτε και με γερμανό (δεν ξέρω πως μου ήρθαν αυτοί οι δύο λαοί) αλλά με κάτι πιο μπερδεμένο και δυσδιάκριτο. Αυτό δεν τον πτόησε βέβαια στο να πιστεύει στην καθαρότητα της φυλής αλλά και του ιδίου. Ναι ήταν ένα άξιο τέκνο του ελληνισμού! Αναθρεμμένος πιστά πάνω στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια δεν μπορούσε άλλο να ανεχθεί την καπήλευση της Ελλαδάρας από όλα αυτά τα σκουλήκια. Έτσι εκτός από τους Εβραίους έμαθε να μισεί τους Αλβανούς, Πολωνούς, Ουκρανούς, Ρουμάνους και γενικότερα όλους τους μετανάστες που έπαιρναν την μπουκιά απ’ το στόμα του ελληναρά. Εννοείται δε τους κομουνιστές, μασόνους, πασόκους , αναρχικούς κ.ο.κ..
Ευτυχώς γι αυτόν βρέθηκε μια κοπέλα που έτρεφε ανάλογα αισθήματα. Η Ελενίτσα. «Τι ευτυχία,» σκέφτηκε «να έχει το ίδιο όνομα με τη μαμά…». Την Ελενίτσα την γνώρισε στην Κλαυθμώνος το 2000, στις εκλογές. Είχε κατέβει με το σόι του να πανηγυρίσει την αποτίναξη του πασόκιου ζυγού. Φευ. Η μαφία του Σημίτη έκλεψε(?) στις εκλογές και η «Πασοκάρα» ξαναβγήκε. Ο Πέτρος «παρηγόρησε» την Ελενίτσα και συμφώνησαν να μείνουν μαζί αυτή την δύσκολη τετραετία που θα ερχόταν και όταν ερχόταν στην εξουσία είτε η ΝΔ, είτε ο Χριστόδουλος, είτε κάποιος Γλίξμπουργκ, θα παντρευόντουσαν…
Μετά τεσσάρων χρόνων ο λαός μίλησε. Είχε έρθει η ώρα για τις βέρες των αρραβώνων . Ξέρετε οι δεξιοί/χριστιανοί κυρίως, δυστυχώς όμως και άλλοι διατηρούν αυτό το θλιβερό έθιμο, που το συναντάμε στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες ή σε αμερικάνικες σαπουνόπερες! Τι ωραίος αρραβώνας αλήθεια ήταν αυτός! Πόσο ταίριαζαν τα πεθερικά, τι καλός που ήταν ο παπάς, τι ωραίο φαγητό! Πόσο όμορφα έδειχνε να κυλάει η ζωή από εδώ και πέρα…
Ο Πέτρος συνήθιζε κάθε δεκαπενταύγουστο να πηγαίνει οικογενειακώς σε κάποια Παναγία. (Καταλαβαίνετε τι εννοώ). Έτσι το 2005 (ένα χρόνο μετά τον αρραβώνα του) στα 33 του πήγε με τις αδερφές του, τους γονείς του, την Ελενίτσα και τους γονείς αυτής, στην Τήνο. Εκεί αφού προσκύνησαν την παναγία τους –και λέω «τους» επειδή την ένιωθαν πραγματικά κοντά τους- , έκαναν κάποιες βόλτες στο νησί και αποφάσισαν να πεταχτούν στη Μύκονο να δουν τι γίνεται σε αυτό το περίφημο νησί της ακολασίας. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς το είδαν σαν ιεραποστολή, πίστευαν ότι θα μπορούσαν εκεί να φέρουν κάποιους άπιστους στο δρόμο του υψίστου. Δυστυχώς γι αυτούς η εκδρομή έμελλε να μετατραπεί σε πανωλεθρία…
Μια αποφράδα βραδιά και ενώ το ζεύγος έπινε τα ποτά του σε ένα παραθαλάσσιο μπαράκι, η μέλλουσα σύζυγος νύσταξε. Ο Πέτρος της είπε ότι θα καθόταν λίγο ακόμα να πιει το ποτό του και θα ερχόταν στο δωμάτιο- το οποίο ήταν πολύ κοντά- το πολύ σε μισή ώρα. «Οκ αγάπη μου να προσέχεις!» είπε η Ελενίτσα και έφυγε , αφού τον φίλησε σταυρωτά.
Τότε ήρθε αυτός. Καθόταν ώρα δίπλα στο ζευγάρι στο μπαρ και έδειχνε να λιγουρεύεται την Ελενίτσα. Τελικά δεν ήταν αυτή που ήθελε. Ο «όμορφος ξένος» πλησίασε τον Πέτρο και με σπαστά ελληνικά του είπε :
-« Να κεράσει ένα ποτό?»
-«Γιατί όχι» απήντησε ο ήδη ζαλισμένος Πέτρος.
«Γιατί όχι». Ποτέ κανένα «γιατί όχι» δεν έκανε τόση ζημιά σε τόσους ανθρώπους. Ο Πέτρος βρέθηκε στο δωμάτιο του τύπου, στα τέσσερα να κάνει κάτι διόλου χριστιανικό αλλά πολύ αρχαιοελληνικό… Απ’ ότι φαίνεται είχε κάποιες τάσεις από μικρός… Έτσι λέγανε τουλάχιστον στην Κυψέλη…
Εκείνη τη νύχτα λοιπόν ο Πέτρος ανακάλυψε τη φύση του, μια φύση που τόσο πολύ είχε ή του είχαν καταπιέσει. Η αλήθεια είναι ότι τόσα χρόνια –όσα έζησε ο Χριστός- δεν μπορείς να πεις ότι ένιωσε ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος. Απλά έλεγε ναι σε ότι έμαθε από το σπίτι χωρίς να το πολυεξετάζει. Τώρα πια με τον Τζόζεφ… Τζόζεφ είπατε? Μα αυτό? Αυτό δεν είναι?
Εβραϊκό! Ναι και ο Πέτρος το ανακάλυψε με τον πιο ρομαντικό τρόπο. Το επόμενο πρωί πλημμυρισμένος από έρωτα για τον Τζο, θέλησε να τον ξυπνήσει με στοματικό έρωτα. Αυτό που είδε τον παραξένεψε –δεν το είχε δει βλέπεις το μέλος του συντρόφου του όλη νύχτα μιας και αυτός, ήταν συνεχώς από πίσω του. Ο Πέτρος ερωτεύτηκε το περίτμητο πέος καθώς και τον κάτοχό του…
Στα 33 του λοιπόν ο φίλος μας πέταξε όλα τα δόγματα που οι αμόρφωτοι γονείς του, του εμφύσησαν. Απαρνήθηκε την καταγωγή του και έφυγε με το πρώτο αεροπλάνο για την Νέα Υόρκη, όπου και έμενε ο Τζο.
Όταν πλέον το αεροπλάνο είχε σηκωθεί και από κάτω αποχαιρετούσε για πάντα την ελλαδίτσα και τον παλιό του εαυτό, ο 33χρονος- συνομήλικος του Χριστού- Πέτρος, ψέλλισε ειρωνικά :
« Τετέλεσται» και (ναι!) ήταν σαν να άρχιζαν όλα…

Ένα παράξενο όνειρο

Ένα γλυκό χαμόγελο και μια συνομιλία κατά τη διάρκεια της οποίας, θα κοιταζόμασταν κι οι δυο στα μάτια θα με ικανοποιούσε…
Αυτή κι εγώ ένα μουντό γκρι απόγευμα –σαν το σημερινό – σε ένα σπίτι (δικό της ή δικό μου δεν έχει σημασία) να πίνουμε τσάι. Εγώ να κάθομαι στη μέση ενός τριθέσιου καναπέ και αυτή απέναντί μου ακριβώς πάνω σε ένα κόκκινο πουφ. Ναι πάνω στο πουφ που θα την έχει ρουφήξει- έτσι μικροκαμωμένη που είναι- μέσα του, αμέριμνη να παίζει με τα μαλλιά της, ενώ κατά διαστήματα θα προσπαθεί να ξεκολλήσει απ’ αυτό για να πιάσει την κούπα της από το τραπέζι. Εννοείται πως θα παίζει μουσική ,μάλλον τζαζ, ναι τζαζ κάτι που έχει επιλέξει η ίδια. Κάτι που κάτι της θυμίζει. Από εμάς…
Να παίζει o Mingus το “a foggy day” από τους Gerschwins…( Μας αρέσουν οι Gerschwins, δεν θα γινόταν ποτέ να μην μας αρέσουν…) Αυτή να μου μιλάει κάνοντας χειρονομίες στον αέρα ,αέρινες ,υπνωτιστικές κινήσεις με τα δυο της χέρια ταυτόχρονα, αυτές για τις οποίες την ερωτεύτηκα (κυρίως!). Και να σκύβει μία για την κούπα, μία για να πιάσει τα τσιγάρα της και τότε εγώ να ρίχνω κλεφτές ματιές στο ντεκολτέ της. Αυτή θα το καταλαβαίνει και θα χαμογελάει με νόημα -καθώς θα σηκώνει λίγο τη φανέλα της – σα να θέλει να μου πει ότι δεν χρειάζεται να το κάνω αυτό μιας και είναι δικιά μου ολόκληρη, μπορώ να την έχω…
Τότε εγώ τις λέω «τι να κάνω? Μ’ αρέσει να σε χαζεύω!». «Να σε χαζεύω»…Αλήθεια το έχετε πει ποτέ αυτό ή ακόμα σας το είπε ποτέ κάποιος/α ? ‘Όταν βρίσκεστε με τον άνθρωπο σας –εσείς που αγαπάτε- τον χαζεύετε? Φαντάζομαι πως ναι. Φαντάζομαι πως δεν γίνεται αλλιώς…
Όχι-όχι! Κανένα άγχος για σεξ αυτές τις στιγμές. Αυτές τις στιγμές μας αρέσει να καθόμαστε και να μιλάμε ή και να μη μιλάμε, αρκεί να χαζεύει ο ένας τον άλλον… Θαυμάζει ο ένας τον άλλον βλέπεις… (Εγώ κι αυτή. Θα με ικανοποιούσε)
Μένουμε μαζί? Όχι ,δεν νομίζω ότι θα μας έκανε καλό ,αν και ποτέ δεν ξέρεις. Είναι σα να μένουμε μαζί. Ξέρω το σπίτι της και αυτή το δικό μου. Εξάλλου τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα κοιμόμαστε μαζί. Απλά έρχεται φυσικό κάποιες μέρες να θέλει ο καθένας το χώρο του. Όχι βέβαια τέτοιες μουντές ανοιξιάτικες μέρες. Τέτοιες μέρες συνήθως μου τηλεφωνεί και με καλεί σπίτι της. Εκεί θα με περιμένει ντυμένη άνετα , ευδιάθετη έτοιμη να φτιάξει και τη δική μου διάθεση, η οποία φτιάχνει αμέσως με το που τη βλέπω. Θα έχει έτοιμο νερό για τσάι και ένα καλό κρασί για το βράδυ που λέμε (ουσιαστικά αυτή το λέει) να παραγγείλουμε. Έχει πρόγραμμα. Δεν με πειράζει αυτό. Δεν έχει ποτέ το ίδιο πρόγραμμα .
Κάνουμε σχέδια για το καλοκαίρι που έρχεται. Ξέρεις που θα πάμε διακοπές κοκ. Όχι, δεν μας αρέσει να κάνουμε σχέδια γενικά για το μέλλον… Δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται… Απλά χαζεύουμε στο δίκτυο για κανένα όμορφο μέρος να πάμε. Το βρήκαμε. Συμφωνούμε εύκολα…Αρχίζει να νυχτώνει. Αυτή βάζει να παίξει το Köln Concert και αρχίζει να χορεύει μόνη (και μάλλον λίγο αδέξια αν και νομίζω ότι μικρή πήγαινε χορό) στο κέντρο του σαλονιού. Γελάω με αυτή της την αδεξιότητα, αλλά μετά από λίγο την χαζεύω με ευχαρίστηση. Είναι τόσο όμορφη.
Φέρνω το κρασί απ’ την κουζίνα και φτιάχνω ένα τσιγάρο. Είναι ότι πρέπει για την περίσταση…



(i do not know what it is about you that closes
and opens;only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody,not even the rain,has such small hands

somewhere i have never travelled,gladly beyond
by E. E. Cummings

radiohead?

Εντάξει όλα τα περί τέχνης είναι υποκειμενικά.Ειδικά δε στη μουσική,η υποκειμενικότητα φτάνει στο μέγιστο βαθμό της...
Αλλά οι radiohead το σημαντικότερο γεγονός της δεκαετίας του '90 στη μουσική?!?!?!???

Χμμμ....

ουφ!

Το χειρότερο ίσως καλοκαίρι της ζωής μου πέρασε.
Κενό όσο κανένα άλλο...
ουφ!!!

Στιφάδο

Ο Κώστας είχε φτάσει πια 28. Μετά βίας είχε τελειώσει ένα «παλιοΤΕΙ» στην Πάτρα (πατρινός κι ο ίδιος) και αφού είδε ότι δεν ήταν τόσο εύκολο να βρει δουλειά με ένα τόσο αστείο πτυχίο (το οποίο δεν το αναφέρω για να μη θιχτεί κανείς) αποφάσισε να βρει δουλειά ως μπάρμαν. Ουσιαστικά όχι μπάρμαν μιας και αυτός ο χαρακτηρισμός για τα μαγαζιά της Πάτρας είναι υπερβολικός όπως και το να πεις «dj» αντί «τύπος που βάζει (κυρίως αντιγραμμένα) cd». Αποφάσισε λοιπόν να γίνει ένας ακόμη τύπος από αυτούς που βάζουν ποτά στον κόσμο. Ωραίο παιδί ο Κωστάκης ότι είχε βγει κι από μια βασανιστική, αν μη τι άλλο, σχέση επτά ετών σκέφτηκε : «γιατί να τρώω το χρόνο και τα χρήματα μου στα μπαρ προκειμένου να βγάλω καμιά γκόμενα και να μη γίνω εγώ ο ίδιος ο μπάρμαν ?(από εδώ και πέρα θα χρησιμοποιώ τον όρο μπάρμαν χάριν ευκολίας, αλλά μην γελιέστε δεν πρόκειται για αυτό που ξέρετε, μιλάμε για την Πάτρα…) Έτσι θα μου είναι πιο εύκολο. Εντάξει είμαι αρκετά μεγάλος για να μπω σε αυτή τη δουλειά αλλά αν πλακωθώ στη γυμναστική και ντύνομαι και σαν τους πιτσιρικάδες στα σχολεία, τι στο καλό θα δείχνω μικρότερος!»
Όπερ και έγινε. Ο φίλος μας ξεκίνησε με φούρια σε ένα μπαράκι που είχε ο γνωστός ενός γνωστού κ.ο.κ.. Και να’σου τα γκομενάκια το ένα μετά το άλλο να στήνονται μπροστά στη μπάρα για τον μεσόκοπο αλλά μικροδείχνον μπάρμαν. Οι επιτυχίες ερχόντουσαν η μία μετά την άλλη ,ο Κώστας δεν είχε να κάνει τίποτε άλλο απ ’το να το απολαύσει και να την ψωνίσει με την πάρτη του. Από εκεί που μέχρι τα 28 του είχε «γνωρίσει» μόνο μία γυναίκα – τη Τζούλια- τώρα πλέον είχε χάσει το σκορ (τρόπος του λέγειν αφού στην κυριολεξία κρατούσε σκορ χαράζοντας παύλες σαν τους φυλακισμένους στο κρεβάτι του).
Όμως ως γνωστόν όταν κάτι πάει πολύ καλά, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να πάει κατά διαόλου. Μετά από τρία χρόνια και αφού αυτή η δουλεία τον είχε βρει με σχεδόν μηδέν λεφτά στην άκρη -αφού τα σκορπούσε στις «γκόμενες»- άρχισε να αντιμετωπίζει πρόβλημα τριχόπτωσης . Αναμενόμενο λόγω κληρονομικότητας . Ο Κώστας δοκίμασε τα πάντα. Τι σαμπουάν , τι ινστιτούτα, τι δίαιτες… Φευ. Οι τρίχες έπεφταν όσο γρήγορα έριχνε κάποτε τις πιτσιρίκες. Το αφεντικό του άρχισε να τον κοιτάει καχύποπτα στο άλλοτε τριχωτό της κεφαλής του. Ξέρετε κανένας ιδιοκτήτης μπαρ δε θα ήθελε κάποιον χοντρό μπάρμαν , καθαρά για κοινωνικούς λόγους, πόσο μάλλον κάποιον καραφλό… «Τι να κάνουμε με τον Κωστάκη?»ψέλλισε στον υπεύθυνο του μπαρ ο Φράνσις –το αφεντικό- «πλέον έχει κάνει καράφλα σαν του Ζουγανέλη στα κουφώματα. Δεν είδες και οι πιτσιρίκες που έπαψαν να μαζεύονται… Τώρα μόνο τους μπάκουρους, τους γνωστούς του, μαζεύει στο μπαρ.» Ο Μεμάς –ο υπεύθυνος- αφού το σκέφτηκε αρκετά είπε «Ξέρω γω ρε Φρανς λες να του πούμε να τα ξυρίσει όλα, θυμάσαι , κάποτε ήταν μόδα αυτό. Τι να πω να τον διώξουμε? Έχει τίποτα να κάνει στη ζωή του? Δε θα ήταν σκληρό?»
Ναι ήταν σκληρό αλλά τι να κάνει κι ο Φράνσις προβάλλοντας μια φθηνή δικαιολογία (κάτι για περικοπές) είπε του Κώστα ότι η συνεργασία τους έλαβε τέλος. Ποιος είδε τον Κώστα και δε τον λυπήθηκε…Πάνε τα δωρεάν ποτά, πάνε οι φιγούρες, πάνε οι χαρακιές στο ξύλο του κρεβατιού του και το χειρότερο? Πάει και το look του πιτσιρικά! Οι πιτσιρικάδες βλέπεις δεν έχουν καράφλα.
Δεν το έβαλε κάτω πάντως. Άρχισε να παίρνει μία- μία τις μικρούλες που είχε στο κινητό του. Κι αυτές όμως, μικρούλες γαρ, δεν είχαν όρεξη πια να «τραβιούνται» με έναν τύπο που όχι απλά ήταν 10 με 12 χρόνια μεγαλύτερος τους , αλλά έδειχνε και τόσο. Έτσι πήρε τη μεγάλη απόφαση. «Θα τηλεφωνήσω στη Τζούλια. Αυτή θα θέλει να με δει οπωσδήποτε.»
Η Τζούλια είχε μια φάρμα έξω από τον Πύργο (μια πόλη που ίσως είναι η μόνη χειρότερη της Πάτρας στην ελληνική επικράτεια, αν μπορεί να χαρακτηριστεί οποιαδήποτε από τις δύο, «πόλη») και εκείνη την περίοδο τα είχε με έναν καουμπόη τον Ζήσιμο. Χρυσό παιδί ο Ζήσιμος, είχε μπει στη ζωή της , μόλις αυτή χώρισε με ένα ζευγάρι λαγών οικότροφων της φάρμας , τον Νίκο και τον Χρηστάρα. Ο Ζήσιμος αφού η Τζούλια του είπε ότι οι λαγοί την παράτησαν για μια αρκούδα που έκανε βόλτες στο δάσος έξω από τη φάρμα, πήρε το άλογό του μπήκε με περίσσια τόλμη στη φάρμα και έσφαξε τους μοιχούς λαγούς. Μετά από ένα ιστορικό στιφάδο και δύο μπάφους η Τζούλια έγινε δικιά του…
Το τηλεφώνημα λοιπόν του Κώστα έσκασε σαν βόμβα στην ήρεμη ζωή της φάρμας. Τι να κάνει η Τζούλια του εξήγησε που βρισκόταν και του είπε όποτε θέλει να περάσει . Αυτό που δεν περίμενε ήταν ότι θα ερχόταν το ίδιο βράδυ και ότι θα έφερνε μαζί του ένα δαχτυλίδι αρραβώνων και μια τεράστια καράφλα .
-«Όχι Κώστα δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Υπάρχει βλέπεις ο Ζήσιμος. Είναι τόσο καλός μαζί μου…»
-«Μα αγάπη μου γύρισα για σένα. Σε θέλω, θέλω να σε παντρευτώ. Αυτό δεν ήθελες τόσα χρόνια που ήμασταν μαζί? Ορίστε σε παντρεύομαι.»
-«Ναι αλλά εγώ δεν σε παντρεύομαι τώρα πια»είπε αποφασισμένη η γλυκιά καουμπόισσα.
-«Εντάξει λοιπόν. Ας είναι. Έχει τουλάχιστον καμιά δουλειά για μένα εδώ? Ξέρεις πιάνει το χέρι μου. Εξάλλου σπούδασα στο ΤΕΙ ζωικής παραγωγής μην ξεχνάς!(ορίστε το μαρτύρησα)»
-«Φυσικά μπορείς να ξεκινήσεις μαζεύοντας τα σκατά από τις αγελάδες. »είπε γεμάτη φιλευσπλαχνία η Τζούλια.
-«Σε ευχαριστώ κούκλα» είπε ο Κώστας με το πάλε ποτέ στυλ του μπάρμαν που πλέον δεν περνούσε ούτε σε αυτήν που κάποτε τον αγάπησε τόσο .Κάποτε.
Έτσι τελειώνει η ιστορία του Κώστα του μπάρμαν απ ’την Πάτρα. Και το δίδαγμα ή μάλλον τα διδάγματα?
Πρώτον: Μην εμπιστεύεσαι κανέναν που μπορεί να τον φας στιφάδο.
Δεύτερον και τελευταίον : Πάρε ένα πτυχίο ότι κι αν είναι αυτό. Έτσι όπως έρχονται τα πράγματα δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί να σου χρειαστεί…

περί γάμου αφορισμοί

Αφορισμός πρώτος
Γάμος και ομορφιά
Περνώντας από αυτά τα φωτογραφεία που έχουν στις βιτρίνες τους αυτές τις τεράστιες φωτογραφίες από γάμους γελάω πάντα με αυτούς τους κακομοίρηδες. Ξέρετε αυτούς τους παχουλούς με αρχή φαλάκρας που ρουφάνε τα στομάχια τους μες τα κοστούμια των εκατό-άντε διακοσίων -ευρώ που αγόρασαν μια εβδομάδα πριν τραβηχτεί η εν λόγω φωτογραφία αλλά και με τα γυναικάκια που στέκουν δίπλα γεμάτα χαρά που επιτέλους θα μπορέσουν να μοιάσουν με τις μανάδες τους χωρίς αυτό να δημιουργεί πρόβλημα στον περίγυρο…
Δεν λέω παντρεύονται και κανονικοί άνθρωποι αλλά αυτούς μην τους ψάξεις σε βιτρίνα φωτογραφείων. Εγώ μιλάω για όλους αυτούς τους κακομούτσουνους που μετά δύο ημερών αν δουν αυτές τις «φτιασιδωμένες» φωτογραφίες δε θα γνωρίζουν τον εαυτό τους.
Να λοιπόν μια σκέψη. Γιατί οι πλειοψηφία των παντρεμένων ή αυτών που θα ήθελαν να είναι, ειδικά σε νεαρές ηλικίες (και λέγοντας νεαρές εννοώ για τον άνδρα μέχρι τα 35-37 και για τη γυναίκα κάνα δύο χρόνια λιγότερο) είναι άσχημοι? Εντάξει η απάντηση είναι απλούστατη… Ας πούμε ότι γενικά είναι δύσκολο να γνωρίσεις ανθρώπους σήμερα… Οπότε αν τυχόν τον βρεις…
Σε όλους εσάς λοιπόν : παντρευτείτε είναι το μόνο πράγμα στη ζωή σας που θα χαρακτηριστεί ποτέ όμορφο!

Η Μ-Τζ και ο Δ

Η Μαίρη-Τζέην συνάντησε τον διάβολο ένα ζεστό θερινό βράδυ (όχι με πανσέληνο)λίγο μετά τα μεσάνυχτα , μόλις είχε βγει από τη μπανιέρα και ετοιμαζόταν να ξυρίσει τα πόδια της. Εξαρχής τη γοήτευσε η φιγούρα του μεσήλικα με τους γκρίζους κροτάφους που στεκόταν στο κατώφλι της αυλής της, ντυμένος με ένα κάτασπρο λινό κοστούμι κοιτάζοντας προς τα ενδότερα καπνίζοντας ένα παχύ πούρο. Αυτή ξεκίνησε να ξυρίζει τα μακριά και καλογυμνασμένα της πόδια κοιτάζοντας με νόημα έξω από το παράθυρο ,ευχόμενη ότι κάποια στιγμή ο κύριος αυτός ,που πρέπει να είχε ίδια ηλικία με τον πατέρα της, θα της μιλούσε. Όπως και έγινε. Ο δαίμονας πλησίασε κοντά στο παράθυρο του μπάνιου, κοίταξε εντελώς αδιάκριτα τα πόδια -και ότι άλλο- της Μαίρη ,ήτις δεν έδειξε καθόλου να ενοχλείται και είπε:
- «Εδώ είναι η οικία του κυρίου Λέξινγκτον?»
- «Ναι εδώ είναι.»απάντησε αύτη ξεπλένοντας το αριστερό της μπούτι και κοιτάζοντάς τον μες τα μάτια με νόημα συνέχισε «θα θέλατε κάτι ?»
-«Πολλά!»είπε και μετά από λίγο χαμογέλασε. «Αλήθεια…Εσείς ποια είστε ?»
-«Η κόρη του, οι γονείς μου λείπουν στο Ακαπούλκο για διακοπές-πήραν ένα τεράστιο διακοποδάνειο. Ξέρετε από αυτά που εξοφλούνται σε 8356 μηνιαίες δόσεις, οπότε θα αργήσουν να γυρίσουν. Είστε φίλος του μπαμπά?»
-«Όχι ακριβώς. Θα μπορούσα ίσως να έρθω εντός?»
-«Φυσικά η πόρτα είναι ξεκλείδωτη. Ελάτε!»
Ο σατανάς φανερά εντυπωσιασμένος από την μικρή όμορφη, προχώρησε προς την πόρτα της οικίας Λέξινγκτον. Μπήκε «εντός», η Μέρη βγήκε από το μπάνιο φορώντας μόνο το μπουρνούζι της .Ένιωθε την καρδιά της έτοιμη να σπάσει. Δεν είναι ότι δεν είχε εμπειρία στο σεξ ,τώρα πια στα 21 της είχε ήδη πάει με 7 αγόρια (τα δύο από τα οποία τα είχε πάρει ταυτόχρονα…),αλλά πώς θα ήταν άραγε με έναν τέτοιον άντρα?!?
-«Θα ήθελες κάτι να πιεις? Αλήθεια το όνομά σου?»
-«Ένα ντάκιρι αν σου είναι εύκολο…»
-«Όλα εύκολα μου είναι» είπε πλησιάζοντας τον σε απόσταση αναπνοής και αλλάζοντας τον τόνο της φωνής της «αλλά δεν μου είπες το όνομά σου ξένε»
-«Μόλις φέρεις τα ποτά μας- φαντάζομαι θα πιεις και εσύ κάτι –θα σου πω μικρή μου»
Ο έξαποδό είχε αποφασίσει να παίξει το παιγνίδι της… «Τι στον χριστό σκέφτηκε ας κάνω και καμιά μαλακία . Έχω να πάω με γυναίκα πάνω από αιώνα ,από τότε στην Γερμανία με κάποια κυρία Χίτλερ …Αφού η μικρή δείχνει πουτανίτσα γιατί να μη το εκμεταλλευτώ.»Τότε μπήκε η Μέρη με τα ντάκιρι και ακουμπώντας τα στο τραπεζάκι μπροστά από τον καναπέ που είχε καθίσει το απόλυτο κακό, άφησε να ανοίξει λίγο το μπουρνούζι της και να φανούν τα μικρά αλλά και χυμώδη στήθη της. Ο άγγελος του σκότους δεν κρατιόταν, ήθελε να την αρπάξει και να την κάνει όλη δική του. Αυτή ήρθε μπροστά του και άφησε το μπουρνούζι να πέσει στο πάτωμα .
-«Τι θα έλεγες να μείνεις εδώ σήμερα και να περάσουμε τη νύχτα μαζί…Οι γονείς μου θα κάνουν μήνες να γυρίσουν…Μου άρεσες από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Κάνε δικιά σου όμορφε ξένε…»
……………………………………………………………………..!
Ο βεελζεβούλ και η Μαίρη –Τζέην κάνανε ζωώδες σεξ μέχρι το πρωί. Γι’ αυτήν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Πότε δεν είχε ξανανιώσει έτσι στη ζωή της και ούτε πίστευε ότι θα ένιωθε ποτέ έτσι. Σκέφτηκε: «τι ήταν πάλι κι αυτό? Ακόμα και τότε στο κολέγιο, που πήρα μαζί τον Τσάρλι και τον Κρις δεν είχα νιώσει τέτοια ένταση. Καλά που σε κάποια στιγμή ήμουν σίγουρη ότι πήραμε φωτιά. Αφού μύριζε κάτι καμένο…»Κατέβηκε στην κουζίνα όπου και βρήκε τον επιβήτορά της στο τραπέζι να πίνει καφέ . Τον αγκάλιασε.
-«Πέρασα πολύ καλά χθες.»
-«Κι εγώ. Είχα χρόνια να περάσω έτσι…»
-«Είναι αστείο!»
-«Τι είναι αστείο?»είπε αυτός φιλώντας την στο στήθος
-«Δεν συστηθήκαμε καν. Εγώ είμαι η…»
-«Μαίρη Τζέην Λέξινγκτον κόρη του Άρθουρ και της Τζόαν. Ξέρω!»
Η Μαίρη σάστισε. Έκανε λίγο πίσω σηκώνοντας τις τιράντες από τη νυχτικιά της .
-«Μα πώς .Είσαι φίλος του μπαμπά έτσι δεν είναι? Τι θα του πούμε τώρα? Τι θα του πω τώρα?»
-«Ηρέμησε μικρή μου δεν είμαι φίλος του πατέρα σου, στο είπα και χθες αυτό»είπε ο καταχθόνιος προσπαθώντας να την ηρεμήσει .
-«Και τότε ποιος είσαι ? Τι τον ήθελες τον πατέρα μου χθες το βράδυ? Τι δουλειά κάνεις αλήθεια?»
-«Ένα ένα. Λοιπόν θα σου πω όλη την αλήθεια αλλά δεν θέλω να φοβηθείς. Μου το υπόσχεσαι?»
Αυτή μην προσπαθώντας να αντισταθεί στην ομολογουμένως (για όσους τον έχουν δει) ατέρμονη γοητεία, του έγνεψε καταφατικά και γεμάτη νάζι κάθισε πάνω στα πόδια του και τύλιξε τα χέρια της γύρω από το λαιμό του. Ο άρχοντας του κακού εξήγησε στην ερωμένη του τα πάντα. Της είπε πώς τον λένε (ένα παράξενο αραμαϊκό όνομα) , το βαθμό του στην ιεραρχία τον δαιμόνων- ο οποίος ήταν μονοψήφιος παρακαλώ-και πώς αρχικά ήρθε στο σπίτι της για να πάρει την ψυχή του μπαμπά της αλλά με το που την είδε το ξέχασε εντελώς . Η φίλη μας δεν έδειξε σε κανένα σημείο να θορυβείται αντιθέτως κουνούσε το κεφάλι της μάλλον εντυπωσιασμένη από τον νέο της έρωτα . «Όπως και να το κάνεις ο τύπος είναι ώριμος, κάνει καταπληκτικό σεξ , είναι κούκλος -σίγουρος για τον εαυτό του και άσε που είναι πολυδιαβασμένος και με στρωμένη δουλειά. Που να ψάχνω τώρα για άντρα μετά από αυτόν?» σκέφτηκε όχι και λανθασμένα η Μαίρη.
Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι ο εωσφόρος έπρεπε να στείλει μία ψυχή στην κόλαση και δη του Άρθουρ Λέξινγκτον , γι’αυτό άλλωστε είχε έρθει. Ο κύριος Άρθουρ είχε ζητήσει πριν πολλά χρόνια μια χάρη με αντάλλαγμα την ψυχή του και είχε έρθει εκείνη η ώρα.
-«Σε παρακαλώ ξέχνα τον πατέρα μου τώρα. Με εμάς τι θα γίνει? Σε θέλω…» είπε η πρόστυχη μικρή βγάζοντας τη νυχτικιά της , «πάμε μέσα να είμαστε πιο άνετα, σε θέλω…Πάρε με τώρα. Πάρε με για πάντα. Κάνε με δικιά σου για πάντα»
-«Μη βιάζεσαι κούκλα! Έχουμε όλο το χρόνο αν εσύ το θελήσεις. Εδώ που τα λέμε μπορώ να σβήσω το χρέος του πατέρα σου αν μου πουλήσεις εσύ την ψυχή σου. Δεν μπορώ βλέπεις να γυρίσω με άδεια χέρια…»
-«Στην χαρίζω την ψυχή μου αγάπη μου! Δεν το καταλαβαίνεις? Είμαι όλη δικιά σου. Κάνε με ότι θες»
-«Όχι δεν λειτουργεί έτσι πρέπει να μου ζητήσεις κάποιο αντάλλαγμα» είπε ο άρχον του κακού. «Εμπρός λοιπόν ζήτα μου ότι θες»
-«Να μη με αφήσεις ποτέ ,να κάνουμε έρωτα συνέχεια μέχρι να πεθάνω»
-«Δεν σκόπευα να κάνω κάτι άλλο και δεν πρόκειται να πεθάνεις απλά θα περάσεις σε μια άλλη διάσταση. Ούτε καν θα γεράσεις! Ζήτα μου κάτι άλλο κάτι που να σε ενοχλεί πάνω σου ίσως και θέλεις να αλλάξει»
-«Το βρήκα! Θυμάσαι πως με γνώρισες χθες? Αυτό θέλω! Να μην χρειαστεί να ξυρίσω τα πόδια μου ποτέ ξανά .Είναι σκέτο μαρτύριο και όλα αυτά τα ινστιτούτα ομορφιάς μας κοροϊδεύουν…»
Η επιθυμία της Μαίρη πραγματοποιήθηκε. Ναι ,ουσιαστικά πούλησε την ψύχη της προκειμένου να μην χρειαστεί να ξαναξυρίσει τα πόδια της-αυτό τουλάχιστον έλεγε το συμβόλαιο- αλλά σίγουρα κέρδισε τόσα περισσότερα...

χάλια το καλοκαίρι στην πόλη.μου φαίνεται ότι κάτι πρέπει να γράψω...

ζουζού

Αυτή είναι η ζουζού.Η πιο όμορφη κεραμιδόγατα στον κόσμο.Κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ ύπνου στο ζωικό βασίλειο, αφού προσφάτως την 23η ιουνίου κοιμήθηκε 19,5 ώρες (όχι συνεχόμενα βέβαια).Ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ ήταν ένα άσημο κοάλα κάπου στην αυστραλία...