Στιφάδο

Ο Κώστας είχε φτάσει πια 28. Μετά βίας είχε τελειώσει ένα «παλιοΤΕΙ» στην Πάτρα (πατρινός κι ο ίδιος) και αφού είδε ότι δεν ήταν τόσο εύκολο να βρει δουλειά με ένα τόσο αστείο πτυχίο (το οποίο δεν το αναφέρω για να μη θιχτεί κανείς) αποφάσισε να βρει δουλειά ως μπάρμαν. Ουσιαστικά όχι μπάρμαν μιας και αυτός ο χαρακτηρισμός για τα μαγαζιά της Πάτρας είναι υπερβολικός όπως και το να πεις «dj» αντί «τύπος που βάζει (κυρίως αντιγραμμένα) cd». Αποφάσισε λοιπόν να γίνει ένας ακόμη τύπος από αυτούς που βάζουν ποτά στον κόσμο. Ωραίο παιδί ο Κωστάκης ότι είχε βγει κι από μια βασανιστική, αν μη τι άλλο, σχέση επτά ετών σκέφτηκε : «γιατί να τρώω το χρόνο και τα χρήματα μου στα μπαρ προκειμένου να βγάλω καμιά γκόμενα και να μη γίνω εγώ ο ίδιος ο μπάρμαν ?(από εδώ και πέρα θα χρησιμοποιώ τον όρο μπάρμαν χάριν ευκολίας, αλλά μην γελιέστε δεν πρόκειται για αυτό που ξέρετε, μιλάμε για την Πάτρα…) Έτσι θα μου είναι πιο εύκολο. Εντάξει είμαι αρκετά μεγάλος για να μπω σε αυτή τη δουλειά αλλά αν πλακωθώ στη γυμναστική και ντύνομαι και σαν τους πιτσιρικάδες στα σχολεία, τι στο καλό θα δείχνω μικρότερος!»
Όπερ και έγινε. Ο φίλος μας ξεκίνησε με φούρια σε ένα μπαράκι που είχε ο γνωστός ενός γνωστού κ.ο.κ.. Και να’σου τα γκομενάκια το ένα μετά το άλλο να στήνονται μπροστά στη μπάρα για τον μεσόκοπο αλλά μικροδείχνον μπάρμαν. Οι επιτυχίες ερχόντουσαν η μία μετά την άλλη ,ο Κώστας δεν είχε να κάνει τίποτε άλλο απ ’το να το απολαύσει και να την ψωνίσει με την πάρτη του. Από εκεί που μέχρι τα 28 του είχε «γνωρίσει» μόνο μία γυναίκα – τη Τζούλια- τώρα πλέον είχε χάσει το σκορ (τρόπος του λέγειν αφού στην κυριολεξία κρατούσε σκορ χαράζοντας παύλες σαν τους φυλακισμένους στο κρεβάτι του).
Όμως ως γνωστόν όταν κάτι πάει πολύ καλά, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να πάει κατά διαόλου. Μετά από τρία χρόνια και αφού αυτή η δουλεία τον είχε βρει με σχεδόν μηδέν λεφτά στην άκρη -αφού τα σκορπούσε στις «γκόμενες»- άρχισε να αντιμετωπίζει πρόβλημα τριχόπτωσης . Αναμενόμενο λόγω κληρονομικότητας . Ο Κώστας δοκίμασε τα πάντα. Τι σαμπουάν , τι ινστιτούτα, τι δίαιτες… Φευ. Οι τρίχες έπεφταν όσο γρήγορα έριχνε κάποτε τις πιτσιρίκες. Το αφεντικό του άρχισε να τον κοιτάει καχύποπτα στο άλλοτε τριχωτό της κεφαλής του. Ξέρετε κανένας ιδιοκτήτης μπαρ δε θα ήθελε κάποιον χοντρό μπάρμαν , καθαρά για κοινωνικούς λόγους, πόσο μάλλον κάποιον καραφλό… «Τι να κάνουμε με τον Κωστάκη?»ψέλλισε στον υπεύθυνο του μπαρ ο Φράνσις –το αφεντικό- «πλέον έχει κάνει καράφλα σαν του Ζουγανέλη στα κουφώματα. Δεν είδες και οι πιτσιρίκες που έπαψαν να μαζεύονται… Τώρα μόνο τους μπάκουρους, τους γνωστούς του, μαζεύει στο μπαρ.» Ο Μεμάς –ο υπεύθυνος- αφού το σκέφτηκε αρκετά είπε «Ξέρω γω ρε Φρανς λες να του πούμε να τα ξυρίσει όλα, θυμάσαι , κάποτε ήταν μόδα αυτό. Τι να πω να τον διώξουμε? Έχει τίποτα να κάνει στη ζωή του? Δε θα ήταν σκληρό?»
Ναι ήταν σκληρό αλλά τι να κάνει κι ο Φράνσις προβάλλοντας μια φθηνή δικαιολογία (κάτι για περικοπές) είπε του Κώστα ότι η συνεργασία τους έλαβε τέλος. Ποιος είδε τον Κώστα και δε τον λυπήθηκε…Πάνε τα δωρεάν ποτά, πάνε οι φιγούρες, πάνε οι χαρακιές στο ξύλο του κρεβατιού του και το χειρότερο? Πάει και το look του πιτσιρικά! Οι πιτσιρικάδες βλέπεις δεν έχουν καράφλα.
Δεν το έβαλε κάτω πάντως. Άρχισε να παίρνει μία- μία τις μικρούλες που είχε στο κινητό του. Κι αυτές όμως, μικρούλες γαρ, δεν είχαν όρεξη πια να «τραβιούνται» με έναν τύπο που όχι απλά ήταν 10 με 12 χρόνια μεγαλύτερος τους , αλλά έδειχνε και τόσο. Έτσι πήρε τη μεγάλη απόφαση. «Θα τηλεφωνήσω στη Τζούλια. Αυτή θα θέλει να με δει οπωσδήποτε.»
Η Τζούλια είχε μια φάρμα έξω από τον Πύργο (μια πόλη που ίσως είναι η μόνη χειρότερη της Πάτρας στην ελληνική επικράτεια, αν μπορεί να χαρακτηριστεί οποιαδήποτε από τις δύο, «πόλη») και εκείνη την περίοδο τα είχε με έναν καουμπόη τον Ζήσιμο. Χρυσό παιδί ο Ζήσιμος, είχε μπει στη ζωή της , μόλις αυτή χώρισε με ένα ζευγάρι λαγών οικότροφων της φάρμας , τον Νίκο και τον Χρηστάρα. Ο Ζήσιμος αφού η Τζούλια του είπε ότι οι λαγοί την παράτησαν για μια αρκούδα που έκανε βόλτες στο δάσος έξω από τη φάρμα, πήρε το άλογό του μπήκε με περίσσια τόλμη στη φάρμα και έσφαξε τους μοιχούς λαγούς. Μετά από ένα ιστορικό στιφάδο και δύο μπάφους η Τζούλια έγινε δικιά του…
Το τηλεφώνημα λοιπόν του Κώστα έσκασε σαν βόμβα στην ήρεμη ζωή της φάρμας. Τι να κάνει η Τζούλια του εξήγησε που βρισκόταν και του είπε όποτε θέλει να περάσει . Αυτό που δεν περίμενε ήταν ότι θα ερχόταν το ίδιο βράδυ και ότι θα έφερνε μαζί του ένα δαχτυλίδι αρραβώνων και μια τεράστια καράφλα .
-«Όχι Κώστα δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Υπάρχει βλέπεις ο Ζήσιμος. Είναι τόσο καλός μαζί μου…»
-«Μα αγάπη μου γύρισα για σένα. Σε θέλω, θέλω να σε παντρευτώ. Αυτό δεν ήθελες τόσα χρόνια που ήμασταν μαζί? Ορίστε σε παντρεύομαι.»
-«Ναι αλλά εγώ δεν σε παντρεύομαι τώρα πια»είπε αποφασισμένη η γλυκιά καουμπόισσα.
-«Εντάξει λοιπόν. Ας είναι. Έχει τουλάχιστον καμιά δουλειά για μένα εδώ? Ξέρεις πιάνει το χέρι μου. Εξάλλου σπούδασα στο ΤΕΙ ζωικής παραγωγής μην ξεχνάς!(ορίστε το μαρτύρησα)»
-«Φυσικά μπορείς να ξεκινήσεις μαζεύοντας τα σκατά από τις αγελάδες. »είπε γεμάτη φιλευσπλαχνία η Τζούλια.
-«Σε ευχαριστώ κούκλα» είπε ο Κώστας με το πάλε ποτέ στυλ του μπάρμαν που πλέον δεν περνούσε ούτε σε αυτήν που κάποτε τον αγάπησε τόσο .Κάποτε.
Έτσι τελειώνει η ιστορία του Κώστα του μπάρμαν απ ’την Πάτρα. Και το δίδαγμα ή μάλλον τα διδάγματα?
Πρώτον: Μην εμπιστεύεσαι κανέναν που μπορεί να τον φας στιφάδο.
Δεύτερον και τελευταίον : Πάρε ένα πτυχίο ότι κι αν είναι αυτό. Έτσι όπως έρχονται τα πράγματα δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί να σου χρειαστεί…