Η κουλτούρα της θλίψης

Αν έπινα πολλά ποτα καθημερινά για 6-7 μήνες, θα έπρεπε να απευθυνθώ στους ΑΑ...
Αν το έριχνα στην πρέζα για κάνα χρόνο θα με δεχόταν το ΟΚΑΝΑ φαντάζομαι...
Αν έχανα το μισθό μου κάθε μήνα στο καζίνο,θα ζητούσα βοήθεια από κάποιον ειδικό για την "αρρώστια του τζόγου"...
Ωραία!
Αν έμενα αγάμητος για 6-7 μήνες?Τι θα μπορούσα να κάνω?Εννοώ οτι δεν υπάρχει (κακώς!) κάποιο ίδρυμα για μια τέτοια νοσηρή περίπτωση.Αυτή η τόσο (όπως θέλει να λέγεται) εξελιγμένη κοινωνία,με τα τόσα "αγαθά" δεν έχει μεριμνήσει για την μεγαλύτερη νόσο της εποχής μας.
Αντ' αυτού μερίμνησε η μουσική βιομηχανία!
Κυκλοφορούν εκατοντάδες άλμπουμς της αυτοαποκαλούμενης "ροκ" που ανήκουν στην "κουλτούρα της θλίψης".Υπάρχουν τόσοι και τόσες κακομούτσουνοι που τραγουδούν μονίμως για την απώλεια (του σεξ),το σύστημα (που δεν τους επιτρέπει την προσβαση στο σεξ) και την κατάντια της (χωρίς σεξ) κοινωνίας.
Το δυστυχές είναι ότι βρίσκουν κοινό!Βλέπεις υπάρχουν άνθρωποι -κυρίως στα 15-20 υποθέτω- που ενδιαφέρονται για τους στίχους.Ναι, τους συνεπαίρνει ο στίχος που έγραψε ο κάθε τυχόντας και νομίζουν ότι μιλάει για τη δική τους ζωή.Δεν τους κατηγορώ!Κι εγώ στα 21 μου άκουγα διάφορες πίπες και ένιωθα μια ανάταση,αντιδραστικός λόγω ηλικίας.
Λυπάμαι όμως για αυτό.Γιατί η αλήθεια είναι ότι ήταν καλά χρόνια και εκείνα!
Θυμάμαι που άκουγα το between 10th and 11th από τους charlatans με ανοιχτό το βιβλιαράκι για να "γιορτάσω" κάποιον πρόσφατο χωρισμό μου!Θυμάμαι που άκουγα το ok computer από κάποιους άγγλους (καλούς!) προγραμματιστές εν ονόματι radiohead και βυθιζόμουν στην επίπλαστη θλίψη μου.Θυμάμαι να ακούω ακόμα και placebo ενα γκρουπ για μέχρι 15 χρονών.
Όταν λοιπόν με ρωτούσε ο φίλος μου ο Spee "γιατί ακούς αυτές της μαλακίες?",εγώ απαντούσα "γιατί έχουν καλό στίχο"...
Τότε ήρθε η Βόμβα:"και αφού σου αρέσουν τόσο πολύ οι στίχοι,γιατί δεν το ρίχνεις στη ποίηση?"
Διαφωτιστικό!
Όχι δεν το έριξα-φυσικά-στην ποίηση.Απλά βγήκα από το σπίτι μου!Ψάχτηκα και βρήκα (ξέρεις τι) και έγινα καλύτερα.Από τότε η μουσική που ακούω συνοδεύει τη ζωή μου,είναι απλά κάτι που ακούγεται στο παρασκήνιο,ένα είδος soundtrack,δεν ζω πια αναλόγως της μουσικής που ακούω.Δεν καθορίζει η μουσική το ντυσιμό μου,ούτε καν τα μέρη που πηγαίνω όταν θέλω να πιω ένα ποτό.
Αν θέλω να "πέσω" ή να μελαγχολήσω έχω -τώρα πια στα τριάντα μου-πράγματα και καταστάσεις να θυμηθώ για να το πετύχω .Δεν είναι ανάγκη να μου το καταφέρει αυτό κανένας "έμπορος" της κουλτούρας της θλίψης.Το κάνω μια χαρά και μόνος μου όταν το θελήσω!(Άσε που τώρα πια στα "γεράματα" με ενοχλούν τα μπλιμπλίκια από τους υπολογιστές τους...)
Το ακόμα καλύτερο είναι ότι αν τυχόν και βρεθώ σε μια κακή ψυχολογική κατάσταση τώρα, έχω την μουσική που θα με συνεφέρει.Τι άλλο θέλω λοιπόν.
Για να μη χάσουμε το θέμα τώρα.
Αν είσαι αγάμητος/η συμβουλέψου κάποιον ειδικό,κοιτάξου στον καθρέφτη και δες τι μπορεί να φταίει,κοίτα την καθημερινότητά σου και δες μήπως άφησες το σπουδαιότερο αγαθό στην άκρη χάρην της "καριέρας",κλείσε το στερεοφωνικό,πέτα αυτά τα σκουπίδια (και λέω "πέτα" γιατί αν τα δώσεις πουθενά μπορεί να τα βρει κανένα παιδί και να πάθει τα ίδια με εσένα) και βγες από το σπίτι.
Αν υπάρχει κάποια άλλη ανωμαλία και ακούς αυτά τα πράγματα- τι να πω- συζήτησε το με τους γονείς σου,αυτοί θα ξέρουν καλύτερα!
Πάντως αγαπητοί μου το στυλ του προβληματικού- καταθλιπτικού έχει φύγει από τη μόδα από το '98 απ'ο,τι ξέρω.(Το ίδιο και το στυλ του ηλίθιου που κάποτε πουλούσε τα μάλα θυμάμαι...)