Ο Τελευταίος Πειρασμός του Πέτρου

Άξιο τέκνο μιας χριστιανικής , δεξιάς οικογενείας (και φιλοβασιλικής) ο Πέτρος μεγάλωσε – όπως ήταν αναμενόμενο – σε ένα αρμονικότατο περιβάλλον γεμάτο στοργή και κανόνες. Μέχρι και τα 33 του έζησε σε ένα πεντάρι στην Κυψέλη με τους αγαπημένους του γονείς τον κύριο Κωνσταντίνο (όπως τον διάσημο αυτοκράτωρ ) και την κυρία Ελένη (όπως την εξίσου διάσημη "αυτοκρατορομήτωρ"). Στο πανέμορφο και προπάντων νοικοκυρεμένο πεντάρι, ζούσαν και οι δύο μικρότερες αδερφές του Πέτρου, η Σπυριδούλα (η οποία πήρε αυτό το απαίσιο όνομα από τον εκλιπών παππού Σπύρο, ένδοξο μέλος του ΕΔΕΣ ) και η Παναγιώτα που δεν μπορώ να φανταστώ από που πήρε το όνομα της.
Οι καημένοι γονείς είχαν βάλει πρόγραμμα από νωρίς να παντρέψουν τις κορούλες τους αλλά αυτές είτε έμπλεκαν με κομουνιστές, είτε με άθεους οπότε ο κυρ-Κωνσταντίνος όρθωνε το ανάστημά του και απαγόρευε τις συνευρέσεις τους. Εντάξει, δεν έφταιγε μόνον αυτό, καθώς οι δύο χάριτες είχαν κατά γενική ομολογία τεράστιους κώλους… Άσε που ο Χριστούλης τους, είχε διατάξει να μείνουν παρθένες μέχρι το γάμο, γεγονός που δημιουργούσε πρόβλημα στους υποψηφίους γαμβρούς. Έτσι όπως καταλαβαίνετε ο Πέτρος μέχρι και τα 33 του έπρεπε να ανέχεται και την αγαμία (με την καλή έννοια) των αδερφών του.
Από μικρή ηλικία ο ήρωάς μας εντρύφησε στα μεγάλα χριστιανικά ιδεώδη, πηγαίνοντας κάθε Κυριακή στην εκκλησία, αλλά και συζητώντας στο σπίτι με τη μαμά του. Έτσι έμαθε να αγαπά τον πλησίον του, αν έχει δύο πουκάμισα να δίνει το ένα, να έχει το νου του για κανέναν κατακλυσμό –γεγονός που του προκαλούσε τεράστιο άγχος όποτε έπιανε καμιά δυνατή βροχή-, ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άντρες , να νηστεύει τη μεγάλη εβδομάδα και άλλα τέτοια χαριτωμένα και χρήσιμα για κάθε αγόρι που θέλει κάποια στιγμή να γίνει άντρας…
Ο Πέτρος αγαπούσε το Χριστό. Κάθε μεγάλη Παρασκευή στη εκκλησία έβαζε τα κλάματα, ενώ ταυτοχρόνως καταπίεζε την οργή του για αυτούς που τον σταύρωσαν. Τους εβραίους! Αυτή τη βρωμερή φυλή, αυτούς τους σιχαμένους παρίες (σύμφωνα με τα λόγια του πατρος του) που βάλθηκαν να κατακτήσουν τον κόσμο με ύπουλα μέσα. Ω, ναι ! Πόσο μισούσε τους Εβραίους! Ακόμα και τώρα στα 33 του το μίσος του συνεχώς μεγάλωνε γι αυτούς. Βέβαια δεν μισούσε μόνον αυτούς…
Δεν σπούδασε ο Πέτρος. Τι να τα κάνει τα πτυχία. «Είδαμε και τους άλλους που σπούδασαν» έλεγε ο «αυτοκράτωρ» πατήρ, «γεμάτα κομουνιστές και μασόνους είναι τα πανεπιστήμια γιε μου, άστο. Τελείωσε εσύ το σχολείο, πρώτα ο Θεός, και θα σε πάρω στη δουλειά μου».
Έτσι αφού με τα χίλια ζόρια και τις χίλιες καρπαζιές που έτρωγε από τους συμμαθητές του, κατάφερε και πήρε το απολυτήριο πήγε στην ψησταριά του πατέρα του. Τι είχε γίνει όμως? Με όλους αυτούς τους μετανάστες που είχαν θρονιαστεί στην Ελλαδάρα μας,οι δουλειές είχαν αρχίσει να πέφτουν. Δεν ξέρω πώς, αλλά είχαν αρχίσει να πέφτουν. Άσε που όλοι αυτοί ήταν και εν δυνάμει βιαστές και έτσι ο Πέτρος έπρεπε να προσέχει πλέον περισσότερο τις χοντροκώλες αδερφές του. Ναι, η Ελλαδάρα είχε πια βρωμίσει, πόσο μάλλον η Κυψέλη που πλέον είχε γίνει Μπρούκλιν. Άσε που ήταν και αυτά τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ πάνω και δεν έκαναν τίποτα. «Που είναι ο Καραμανλής, που είναι ο Παπαδόπουλος?» αναρωτιόταν ο πατήρ. Και ο υιός άκουγε…
Τότε –γύρω στα είκοσι- λοιπόν ,ο Πέτρος εκτός από την χριστιανική, απέκτησε και έντονη εθνική αλλά και πολιτική συνείδηση. Βέβαια όσον αφορά στην πολιτική, τα πράγματα ήταν παρωχημένα. Το κόμμα πλέον είχε «φλωρέψει». Δεν έπαιρνε σαφείς θέσεις για σπουδαία θέματα , όπως η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, η «βασιλική» περιουσία και το αν αυτοί που καίνε ελληνικές σημαίες έπρεπε να κρεμιόνται στο Σύνταγμα. Τέλος πάντων…
Στα εθνικά τώρα... Δεν σας περιέγραψα όμως τον αγαπητό Πέτρο… Ο Πέτρος ήταν μετρίου αναστήματος, μαυριδερός, με γαμψή μύτη και πράσινα μάτια(!). Ναι ξέρω, δεν είχε εμφανισιακώς καμία σχέση –όπως οι περισσότεροι από μας- με αυτά τα τρομερά και φοβερά αγάλματα που οι τεράστιοι προγονοί(?) μας έφτιαξαν όταν όλοι οι άλλοι ζούσαν σε σπηλιές(!). Δεν θα έλεγες ότι μοιάζει με τούρκο αλλά ούτε και με γερμανό (δεν ξέρω πως μου ήρθαν αυτοί οι δύο λαοί) αλλά με κάτι πιο μπερδεμένο και δυσδιάκριτο. Αυτό δεν τον πτόησε βέβαια στο να πιστεύει στην καθαρότητα της φυλής αλλά και του ιδίου. Ναι ήταν ένα άξιο τέκνο του ελληνισμού! Αναθρεμμένος πιστά πάνω στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια δεν μπορούσε άλλο να ανεχθεί την καπήλευση της Ελλαδάρας από όλα αυτά τα σκουλήκια. Έτσι εκτός από τους Εβραίους έμαθε να μισεί τους Αλβανούς, Πολωνούς, Ουκρανούς, Ρουμάνους και γενικότερα όλους τους μετανάστες που έπαιρναν την μπουκιά απ’ το στόμα του ελληναρά. Εννοείται δε τους κομουνιστές, μασόνους, πασόκους , αναρχικούς κ.ο.κ..
Ευτυχώς γι αυτόν βρέθηκε μια κοπέλα που έτρεφε ανάλογα αισθήματα. Η Ελενίτσα. «Τι ευτυχία,» σκέφτηκε «να έχει το ίδιο όνομα με τη μαμά…». Την Ελενίτσα την γνώρισε στην Κλαυθμώνος το 2000, στις εκλογές. Είχε κατέβει με το σόι του να πανηγυρίσει την αποτίναξη του πασόκιου ζυγού. Φευ. Η μαφία του Σημίτη έκλεψε(?) στις εκλογές και η «Πασοκάρα» ξαναβγήκε. Ο Πέτρος «παρηγόρησε» την Ελενίτσα και συμφώνησαν να μείνουν μαζί αυτή την δύσκολη τετραετία που θα ερχόταν και όταν ερχόταν στην εξουσία είτε η ΝΔ, είτε ο Χριστόδουλος, είτε κάποιος Γλίξμπουργκ, θα παντρευόντουσαν…
Μετά τεσσάρων χρόνων ο λαός μίλησε. Είχε έρθει η ώρα για τις βέρες των αρραβώνων . Ξέρετε οι δεξιοί/χριστιανοί κυρίως, δυστυχώς όμως και άλλοι διατηρούν αυτό το θλιβερό έθιμο, που το συναντάμε στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες ή σε αμερικάνικες σαπουνόπερες! Τι ωραίος αρραβώνας αλήθεια ήταν αυτός! Πόσο ταίριαζαν τα πεθερικά, τι καλός που ήταν ο παπάς, τι ωραίο φαγητό! Πόσο όμορφα έδειχνε να κυλάει η ζωή από εδώ και πέρα…
Ο Πέτρος συνήθιζε κάθε δεκαπενταύγουστο να πηγαίνει οικογενειακώς σε κάποια Παναγία. (Καταλαβαίνετε τι εννοώ). Έτσι το 2005 (ένα χρόνο μετά τον αρραβώνα του) στα 33 του πήγε με τις αδερφές του, τους γονείς του, την Ελενίτσα και τους γονείς αυτής, στην Τήνο. Εκεί αφού προσκύνησαν την παναγία τους –και λέω «τους» επειδή την ένιωθαν πραγματικά κοντά τους- , έκαναν κάποιες βόλτες στο νησί και αποφάσισαν να πεταχτούν στη Μύκονο να δουν τι γίνεται σε αυτό το περίφημο νησί της ακολασίας. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς το είδαν σαν ιεραποστολή, πίστευαν ότι θα μπορούσαν εκεί να φέρουν κάποιους άπιστους στο δρόμο του υψίστου. Δυστυχώς γι αυτούς η εκδρομή έμελλε να μετατραπεί σε πανωλεθρία…
Μια αποφράδα βραδιά και ενώ το ζεύγος έπινε τα ποτά του σε ένα παραθαλάσσιο μπαράκι, η μέλλουσα σύζυγος νύσταξε. Ο Πέτρος της είπε ότι θα καθόταν λίγο ακόμα να πιει το ποτό του και θα ερχόταν στο δωμάτιο- το οποίο ήταν πολύ κοντά- το πολύ σε μισή ώρα. «Οκ αγάπη μου να προσέχεις!» είπε η Ελενίτσα και έφυγε , αφού τον φίλησε σταυρωτά.
Τότε ήρθε αυτός. Καθόταν ώρα δίπλα στο ζευγάρι στο μπαρ και έδειχνε να λιγουρεύεται την Ελενίτσα. Τελικά δεν ήταν αυτή που ήθελε. Ο «όμορφος ξένος» πλησίασε τον Πέτρο και με σπαστά ελληνικά του είπε :
-« Να κεράσει ένα ποτό?»
-«Γιατί όχι» απήντησε ο ήδη ζαλισμένος Πέτρος.
«Γιατί όχι». Ποτέ κανένα «γιατί όχι» δεν έκανε τόση ζημιά σε τόσους ανθρώπους. Ο Πέτρος βρέθηκε στο δωμάτιο του τύπου, στα τέσσερα να κάνει κάτι διόλου χριστιανικό αλλά πολύ αρχαιοελληνικό… Απ’ ότι φαίνεται είχε κάποιες τάσεις από μικρός… Έτσι λέγανε τουλάχιστον στην Κυψέλη…
Εκείνη τη νύχτα λοιπόν ο Πέτρος ανακάλυψε τη φύση του, μια φύση που τόσο πολύ είχε ή του είχαν καταπιέσει. Η αλήθεια είναι ότι τόσα χρόνια –όσα έζησε ο Χριστός- δεν μπορείς να πεις ότι ένιωσε ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος. Απλά έλεγε ναι σε ότι έμαθε από το σπίτι χωρίς να το πολυεξετάζει. Τώρα πια με τον Τζόζεφ… Τζόζεφ είπατε? Μα αυτό? Αυτό δεν είναι?
Εβραϊκό! Ναι και ο Πέτρος το ανακάλυψε με τον πιο ρομαντικό τρόπο. Το επόμενο πρωί πλημμυρισμένος από έρωτα για τον Τζο, θέλησε να τον ξυπνήσει με στοματικό έρωτα. Αυτό που είδε τον παραξένεψε –δεν το είχε δει βλέπεις το μέλος του συντρόφου του όλη νύχτα μιας και αυτός, ήταν συνεχώς από πίσω του. Ο Πέτρος ερωτεύτηκε το περίτμητο πέος καθώς και τον κάτοχό του…
Στα 33 του λοιπόν ο φίλος μας πέταξε όλα τα δόγματα που οι αμόρφωτοι γονείς του, του εμφύσησαν. Απαρνήθηκε την καταγωγή του και έφυγε με το πρώτο αεροπλάνο για την Νέα Υόρκη, όπου και έμενε ο Τζο.
Όταν πλέον το αεροπλάνο είχε σηκωθεί και από κάτω αποχαιρετούσε για πάντα την ελλαδίτσα και τον παλιό του εαυτό, ο 33χρονος- συνομήλικος του Χριστού- Πέτρος, ψέλλισε ειρωνικά :
« Τετέλεσται» και (ναι!) ήταν σαν να άρχιζαν όλα…